MEMENTO LATINAM LECTIO TERTIAE [3]

 

LECTIO TERTIAE [3]

Dzisiaj powtórzenie odmiany dwóch ważnych czasowników i krótki tekst

ja kocham - amo

ty kochasz - amas

on/ona/ono kocha - amat

my kochamy – amamus

wy kochacie - amatis

oni / one kochają - amant

kochaj – ama

kochajcie – amate

nie kochajcie - nolite amare

mam - habeo

masz - habes

ma - habet

mamy - habemus

macie - habetis

mają - habent

miej - habe

nie miej - noli habere

miejcie - habete

tekst

1. Feminae amant puellas. Cieonia nocet ranis. Gallia, Germania, Graeccia sunt terrae Europae. Feminae non laudant ancillas; vituperant at puniunt ancillas. Feminae laudant puellas at coronas puellarum. Ancillae amant feminas. Corsica, Sicilia, Sardinia sunt insulae. Puellae legunt epistolas; epistoalae placent puellis. Rosae et coronae puellarum placent feminis. Feminae imperant aneillis. Puallae amant feminas.

1. Kobiety kochają dziewczyny. Cyonia krzywdzi żabę. Francja, Niemcy i Grecja to kraje europejskie. Kobiety nie chwalą służebnic; wyrzucają, ale karzą służebnice. Kobiety chwalą dziewczęta i dziewczęta koronne. Służące kochają kobiety. Korsyka, Sycylia i Sardynia to wyspy.Dziewczyny czytają listy; dziewczyny lubią listy. Dziewczyny lubią róże i korony. Kobiety rządzą pierścionkami. Dziewczyny kochają kobiety.

[07.09.2024, Toruń]

ZAPISKI (1311) ILE POLICZKÓW MA PAN PREMIER.

1311.

Zastanawiam się nad tym, ile policzków ma pan premier. Po wielokroć nazywany zdrajcą będącym na usługach Niemiec czy Rosji, którego dziadek walczył po stronie hitlerowskiej armii, co samo przez się rozumie i wystarczy, aby obecnego szefa rządu nazwać niemieckim i ruskim agentem.

Ostatnio zdrajcą kraju nazwał Tuska prezydent pisu, wcześniej ośmieszając go w Stanach, ale motorem nienawistnych poczynań jest niski prezes, którego bezkarność za wypowiadane słowa jest powszechnie znana.

Co robi premier? Nadstawia kolejne policzki.,

Powie ktoś, że wchodzenie do pisowskiego szamba nie przystoi premierowi, tak jak nie przystoi nikomu z mających trochę kultury Polaków. Jestem innego zdania. Uważam, że należy bronić swojej reputacji, zwłaszcza gdy jest się premierem, a więc osobą powszechnie znaną i to nie tylko w kraju ale i za granicą. Brak zdecydowanej reakcji na pomówienia to poniekąd pozwolenie na dalsze szykany, ośmielanie do prowadzenia kampanii oszczerstw w przyszłości. Brak reakcji powoduje też to, że oszczerca z jednej strony czuje się bezkarny, a ze strony drugiej to bezkrytyczny elektorat pisu zaczyna wierzyć w to, że słowa wypowiadane przez agresora słownego stają się prawdą w myśl zasady głoszonej onegdaj przez niejakiego kurskiego, że „ciemny lud wszystko kupi”.

Pójdę w swoich rozważaniach dalej i zadam pytanie: czy człowiek, który nie szanuje siebie może być dobrym premierem? Pozwalanie na szarganie własnego imienia jest w konsekwencji brakiem szacunku wobec siebie, no chyba że panu Tuskowi odpowiadają pomówienia pod jego adresem, bo zyskuje na popularności kilka procent, gdyż ludzie oceniając, także przy urnie wyborczej kandydatów na posłów i senatorów, często współczują osobom pokrzywdzonym.

Wydaje się, że wyjście z tej sytuacji (także w kontekście próby zwalczenia mowy nienawiści) jest jedno – pozwanie oszczerców do sądu, a ten winien niezwłocznie zasądzić od oszczercy ogromną sumę pieniędzy, adekwatną do znaczenia czynu. Tak więc zasądzenie od prezydenta pisu i niskiego prezesa kwot po 100 milionów złotych być może spowodowałoby jakiś kopernikański przewrót w ich tępych umysłach.

Co może być dodatkową karą? Myślę, że ostracyzm, tj. wykluczenie oszczercy z życia publicznego i towarzyskiego, odwołanie jakichkolwiek spotkań, z mediów, w których powinien zniknąć obraz delikwenta; nie powinien on być nigdy zapraszany; żadnych z nim rozmów – niech żyje we własnym szambie, we własnych paranoicznych lękach.

[07.09.2024, Toruń]

ODKURZONE - WIERSZE JAK PISKLĘTA

 Kilka odkurzonych wierszy z cyklu „Wiersze jak pisklęta” z roku 1984.

W którym nie ma kobiety ...

W którym nie ma kobiety

bieleje śmiałością tynków

lśni wewnątrz lakierem

pusty głos

echem pobrzmiewa po pokojach

w lustrze to samo wciąż odbicie

pochylony cień wałęsa się po przedpokoju

książka otwarta na tej samej stronie

nie odkurzana blednie każdego poranka

odłączony dzwonek do drzwi

umiera bezczynną śmiercią przedmiotów

niepotrzebny nikomu szlafrok z kapturem

wysycha na pieprz

czuję jak twardnieją ręce

na powieki napływa wosk

i ta w otwartym oknie twarz

zastyga nieobecna

jak wystawiony na aukcję staroci sprzęt.

Krzywd moich ...

Krzywd moich nie rozpraszaj uśmiechem

żalu nie stępiaj pocałunkami

smutku nie chowaj w moich dłoniach

płaczu nie zacieraj chusteczką

Lubieżność ud ...

Lubieżność ud kruchość pocałunku

nadąsanie twarzy której komarzyce

wątpliwą czynią nań ozdobę

wszystko mieliśmy przeciwko sobie

zegar księżycowy stanął w półśnie

sen zamknął oczy

rankiem

obudziłem się na innej planecie

Biec będę cieniem

Skrusz ogniwa łańcucha

na którym prowadzasz mnie

od różowego poranka

do cieknącej strugą nocy

stopy moje i tak

biec będą cieniem twego śladu

nieuniknione.

Pani moja...

Pani moja Pani dobra

w księżycu pijana

odkąd tańczysz na linie

w mrokach północy

drżąco wspieram cię myślą zza okna

liczę stąpnięcia

a każde to godzina

cierpliwie starzejąc się

zaplatam pod twą nogą bosą

i zawieszam nad ziemią

pajęczą nić.

[06.09.2024, Toruń]

KARTKA Z KALENDARZA - 06.09.2024

 

Kartka z kalendarza na dzień 6 września 2024 roku

Piątek

Imieniny dzisiaj obchodzą: Beata, Eugeniusz oraz Albin, Aleksja, Bertrand, Bogdana, Bolemir, Donacjan, Eleuteria, Eleuteriusz, Eleutery, Eugenia, Faust, German, Gundolf, Liberat, Magnus, Manswet, Michał, Onezyfor, Tomasz, Uniewit, Zachariasz, Zachary

Przysłowie na dziś:

„Jak we wrześniu krety kopią po nizinach, będzie wietrzno, ale lekka zima”

Słońce

Świt: 05:20

Wsch. Sł.: 05:54

Zenit: 12:34

Zach. Sł.: 19:13

Zmierzch: 19:48

Cytat dnia:

„Te­raz nie po­ra myśleć o tym, cze­go ci brak. Le­piej po­myśl,

co możesz zro­bić z tym, co masz” - Ernest Hemingway

6 września 1907 roku zmarł w Châtenay-Malabry Sully Prudhomme, właśc. René François Armand Prudhomme - francuski poeta, początkowo przedstawiciel parnasizmu; twórca poematów filozoficznych. Pierwszy w historii laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1901). [ur. 16 marca 1839 roku w Paryżu]

Poniżej dwa wiersze poety: „Ideał” i „Sen”.

IDEAŁ

Księżyc lśni w pełni, lazur gwiaździsty

Oświeca ziemi blade miraże:

W powietrzni płynie duch świata czysty,

A ja o gwieździe najwyższej marzę.

Marzę o gwieździe tej niewidzialnej,

Która w oddali nieznanej świeci,

I zejdzie do nas z sfery swej dalnej,

By olśnić oczy przyszłych stuleci!

Więc, gdy swem światłem błyśnie wspaniałem

Ta gwiazda piękna, jasna, daleka:

Wy jej powiedzcie, że ją kochałem,

O wy, ostatnie syny człowieka!

SEN

Rolnik mówił mi we śnie: Dość na moim chlebie

Żyłeś. Sam siej, sam ziemię órz w brózdy garbate!

Tkacz mi mówił: Sam odzież odtąd rób dla siebie!

A murarz rzekł: Weź kielnię sam i buduj chatę!

I sam, przez wszystkich ludzi porzucon tak wrogo,

Szedłem wszędy z tą klątwą ich niemiłosierną,

I gdym o litość błagał niebo — nade drogą

Moją — ujrzałem głodnych lwów parę krwiożerną!

Budzę się, prawdziwości zorzy nieświadomy.

Patrzę: murarz, jak dawniej, buduje nam domy,

Błyszczą zasiane pola, szumi trud warsztatni!

Poznałem moje szczęście: Kto zamieszkał ziemię,

Ten obejść się nie może bez pomocy bratniej,

I odtąd ukochałem całe ludzkie plemię.

[06.09.2024, Toruń]

KLASYKA - TITUS LUCRETIUS CARUS [LUKRECJUSZ] - O NATURZE RZECZY

 

Lukrecjusz urodził się w 96 roku p.n.e. (według innych rękopisów w 94 roku p.n.e.),

który „własną ręką śmierć zadał w czterdziestym czwartym roku życia”. Ostrożnie

można więc przyjąć, że poeta urodził się w latach dziewięćdziesiątych p.n.e.,

a zmarł w latach pięćdziesiątych p.n.e.

„O naturze rzeczy” jest najpełniejszym starożytnym wykładem filozofii epikurejskiej. Składa się z sześciu ksiąg, obejmujących siedem i pół tysiąca wersów. Księga I i II traktuje o nauce o atomach i próżni, jako jedynych składnikach rzeczywistości. W księdze III i IV zawarte są opisy natury duszy i ducha (Lukrecjusz te pojęcia rozróżnia) oraz mechanizmy poznania ludzkiego. Ostatnie księgi V i VI kreślą powstanie naszego świata, rozwój cywilizacji oraz wyjaśniają różne zjawiska przyrody

KSIĘGA PIERWSZA

Rzymian pramatko, Wenus! Bogów i ludzi kochanko,

Która wprowadzasz na niebo gwiazd migotliwe kaganki,

Drogę znaczysz żeglarzom i żyzną rozjaśniasz niwę,

I sama dając początek wszystkiemu, co w świecie żywe,

Boskie, słoneczne światło każesz źrenicom ujrzeć.

Przed tobą, tobą, bogini, uchodzą wichry i burze,

Tobie przemyślna ziemia pod stopy kwiaty rozściela,

Do ciebie wód błękitami śmieje się gładki ocean.

Dla ciebie niebo pogodne szatą świetlistą się stroi

I kiedy blaskiem porannym schodzisz z wiosennych podwoi,

Gdy ciepły wiatr południowy przeleci rodnym powiewem,

Najpierw cię z całej piersi ptaki witają śpiewem;

Potem ochocze trzody i wolna zwierzyna wszystka

Przepływa bystro rzeki, tratuje bujne pastwiska,

Dokąd rozkażesz — zdąża w niewoli twego uroku.

W końcu po morzach i górach, po nurtach rwących potoków,

W cienistych gniazdach ptaków, na polach pełnych zieleni,

Rozżegasz ogień miłości w sercu każdemu stworzeniu

I rodzisz sztuką swoją, rozkosz dającą i boleść,

Młode radosne życie, nadzieję nowych pokoleń.

Skoro cała natura na twoich wspiera się rządach

I nic bez ciebie życia i światła nie ogląda,

Nic nie oddycha weselem, nic nie oddycha kochaniem —

Twojej pomocy wzywam, twego przymierza w pisaniu,

www.zrodla.historyczne.prv.pl

Składając wiersze o prawdzie dla druha mego, Memmiady,

Który za twoją sprawą jest wzorem cnót i ogłady.

Tem więcej teraz, bogini, gdy słudze twemu chcę służyć,

Nieśmiertelnego wdzięku mym prostym słowom użycz,

Spraw, niech po wszystkich morzach, nad całej ziemi obszary

Posną dzikie zapasy i krwawe, wojenne ofiary.

Ty jedna możesz śmiertelnych obdarzyć błogim pokojem,

Bo przecież Mars pancerny, co srogie roznieca boje

I sprawą rządzi wojenną, często na twoje łono

Pada, zmożony raną miłości nieukojoną,

I oto, rozkochany, smukłą odchyla szyję,

Chciwie wpatrzony w ciebie twój luby oddech pije.

Pochyl się nad nim, boska, gdy oczy tobą napawa,

Od uczty twoich wdzięków nie każ mu rychło wstawać,

Otul go sobą dokoła, nie szczędź najsłodszych namów,

Uproś łaskę pokoju dla wojną znużonych Rzymianów —

Bo w dni od burzy ciężkie i nam pracować niesporo

Ani dla dobra ojczyzny sławna Memmiuszów latorośl

Nie może spraw publicznych zaniechać i żyć w zaciszu. […]

[06.09.2024, Toruń]

SZTUKA - WŁADIMIR LIUBAROW - MALARSTWO NAIWNE

 

• Władimir Siemionowicz Lubarow (ur. 4 września 1944 w Moskwie ) to rosyjski artysta i grafik. Od 1985 członek Związku Artystów Rosji .

• Pracując jako grafik, zilustrował i zaprojektował ponad 100 książek. W 1993 roku brytyjskie wydawnictwo Appletree Press opublikowało książkę „Russian Proverbs” Chrisa Skillena , do której ilustracje zamówiono u Liubarowa.

• Obrazy Liubarowa, które sam nazywa „obrazami”, podzielone są na serie. Główną serią Liubarowa jest „Wioska Pieremiłowa”, jej pierwszy cykl został ukończony w 1995 roku i obejmuje około 300 prac. Jego prace były wielokrotnie wystawiane w Rosji i Europie, w tym na wystawach osobistych w Centralnym Domu Artystów, Galerii Trietiakowskiej i innych miejscach wystawienniczych. Obrazy artysty znajdują się w wielu muzeach w Rosji i innych krajach, m.in. w Galerii Trietiakowskiej, Muzeum Rosyjskim , Muzeum Literackim i Muzeum Historii Petersburga .

• W 2011 roku Liubarow opublikował książkę ze swoimi opowiadaniami „Historie. Zdjęcia.”, w 2014 roku ukazała się druga książka pt. „Wakacje bez powodu”. W projekcie obu książek wykorzystano obrazy z różnych serii. W 2016 r. – trzecia książka „Tzimes mit compote”, w 2018 r. – „Muzeum Rosyjskie. Władimir Liubarow” w języku rosyjskim i angielskim. Corocznie ukazują się także tygodniki i kalendarze z ilustracjami Liubarowa.

1. „Historia, którą usłyszałem na dworcu kolejowym”

2. Anioł Stróż

3. Lipcowy deszcz

4. Koniec gry

5. Żydowskie szczęście

6. Późna kolacja

7. Amsterdam

8. Rozbierana gra karciana

[05.09.2024, Toruń]

SŁOWA DAWNIEJSZE, ZAPOMNIANE, INNE [2]

 

• schizma - schizma [z greckiego schísma ‘rozdwojenie’], termin oznaczający rozłam w Kościele, zwłaszcza w chrześcijaństwie, w wyniku którego powstają 2 odrębne organizacje kościelne. (schizma wschodnia) albo 2 (lub więcej) ośrodki jurysdykcyjnej władzy kościoła., pretendujące do zwierzchnictwa nad całym Kościołem (schizma zachodnia);

• konstatacja to stwierdzenie jakiegoś faktu. Jest to spostrzeżenie istnienia pewnego stanu na podstawie obserwacji lub innych danych również określa się jako konstatację; także gdy mówimy o analizie treści, badaniu znaczenia treści pisanych lub mówionych komunikatów językowych ludzi;

• kontestacja - kwestionowanie, zwłaszcza publiczne, wartości i norm obowiązujących w życiu społecznym, politycznym itp.. Pochodne wyrazy to: kontestacyjny, kontestator, kontestatorski, kontestatorka, kontestować.

• periodyk to czasopismo o stałej nazwie i ciągłej numeracji, ukazujące się w określonych odstępach czasu.

• periodyzacja – umowny podział czasu na ery, epoki, wieki itp., stosowany w geologii historycznej, historii, historii literatury, historii sztuki. Początki i końce jednostek periodyzacji wyznaczają zwykle wydarzenia uważane z jakiegoś powodu za przełomowe. Istnieją różne modele periodyzacji, a i wśród podobnych nie ma zawsze zgody co do konkretnych dat (np. momentu zakończenia Średniowiecza).

• demiurg [z greckiego dēmiourgós ‘twórca’, ‘rzemieślnik’], filoz. boski, wieczny i dobry twórca świata zmysłowego, kształtujący go, wg doskonałego wzorca wiecznie istniejących idei, z odwiecznej, nieokreślonej materii; w średnim platonizmie demiurg był pojmowany jako druga, pośrednicząca i działająca przyczyna istnienia, niższa od nieruchomej, pierwszej zasady wszelkiego bytu; w gnostycyzmie utożsamiano go, z różnym od najwyższego Boga, stwórcą świata materialnego.

• asumpt to powód lub zachęta do zrobienia czegoś»przyczyna tego, że ktoś odczuwa chęć lub potrzebę podjęcia określonego działania

• pismak – pogardliwie, dziennikarz, publicysta, literat, zwłaszcza marny, nieudolny

• fanatyzm - nadmierna, bezkrytyczna żarliwość w wyznawaniu jakiejś idei lub religii, połączona ze skrajną nietolerancją; postawa przejawiająca się w pozbawionym krytycznego dystansu i umiaru przywiązaniu do wyznawanych idei i zasad, bezgranicznej i bezwarunkowej identyfikacji, nietolerancji dla jakichkolwiek przekonań lub rozwiązań alternatywnych, braku gotowości do dyskusji i dialogu, odmowie przyznania nawet częściowej słuszności zwolennikom poglądów odmiennych i rzecznikom dążeń przeciwstawnych; przeciwieństwo tolerancji.

• gnostycyzm [z greckiego gnōstikós ‘poznawczy’], ogólna nazwa nurtów myślowych opartych na gnozie, rozwijających się II–III w. we wschodnich prowincjach cesarstwa rzymskiego. Wątki myślowe zapowiadające właściwy gnostycyzm w sposób niewyraźny (tzw. pregnostycyzm, m.in. apokaliptyka żydowska z Kumran) oraz wyraźny (tzw. protognostycyzm: różne doktryny irańskie i indoirańskie, orfizm, pitagorejczycy, platonizm) pojawiły się w II w. n.e.; gnostycyzm klasyczny ukształtował się w II–III w. we wschodnich prowincjach cesarstwa rzymskiego, a jego twórcy (m.in. Bazylides, Walentyn, Marcjon z Synopy) łączyli wątki filozofii hellenistycznej z religijnymi wątkami judaizmu i chrześcijaństwa, dając początek pierwszym szkołom gnostyckim; zwalczany w imię ortodoksji chrześcijańskiej przez Ojców Kościoła, gnostycyzm wpłynął m.in. na manicheizm; w średniowieczu do gnostycyzmu nawiązywały rozmaite sekty chrześcijańskiej (m.in. bogomolcy, katarzy), muzułmańskie (isma’ilici) oraz żydowskie kabała; w okresie nowoż. gnostycyzm przejawił się w renesansowym hermetyzmie (np. M. Ficino), protest. teozofii (J. Böhme) oraz ideologii różokrzyżowców i purytanów; rzeczywiste odrodzenie gnostycyzmu nastąpiło w XIX w., wpływając na strukturę i treść wielu nurtów kultury; wśród przedstawicieli gnostycyzmu współczesnego wymienia się twórców XIX-wiecznego idealizmu niemieckiego (J.G. Fichte, F.W.J. Schelling, F. Schleiermacher, G.W.F. Hegel), mistycyzmu rosyjskiego (S. Bułgakow, P. Fłorenski) oraz twórców spirytyzmu (A. Kardec), teozofii (H. Bławatska, A. Besant), antropozofii (R. Steiner)

• gnoza [z greckiego gnṓsis ‘wiedza’, ‘poznanie’], swoisty rodzaj wiedzy uzyskanej z poznania opartego na intuicji i kontemplacji w odróżnieniu od wiedzy wynikającej z uczenia się i doświadczenia zmysłowego.

[05.09.2024, Toruń]

BAJECZKI (18) LA FONTAINE - DZIECIĘ I NAUCZYCIEL.

 

DZIECIĘ I NAUCZYCIEL

Mały chłopaczek, bawiąc się nad rzeką,

Wpadł w wodę; szczęściem, wierzba rosła niedaleko:

Chwycił za gałąź i ile miał mocy

Zaczyna krzyczeć: «Ratunku! pomocy!

Gwałtu, utonę!»

Przypadek zdarzył, że w tę samą stronę

Szedł Nauczyciel; zbliża się powoli,

Staje u brzega

I tonącego spostrzega.

«Ach! rzecze, swawolnicy, ileż to niedoli,

Ile zmartwień rodzicom i łez przyczyniacie!

Ten z figlów rękę złamie, ten karku nadkręci,

A biedna matka płacze po dziecka utracie!

Na nic zgoła nie macie względu ni pamięci!

Ciągle was trzeba tylko chronić od przygody,

Darmozjady, wartogłowy!»

Wygadawszy się wreszcie, dobył chłopca z wody.

Hojnie Bóg gadułami uposażył ziemię.

To szybkojęzyczne plemię,

Pojąc się własnemi słowy,

Na każdym kroku myśli tylko o tem,

Aby swej nudnej wymowy

Sążniste składać dowody.

Najprzód, mój bracie, wydobądź mię z wody,

A kazanie powiesz potem.

[05.09.2024, Toruń]

KARTKA Z KALENDARZA - 05.09.2024

 

Kartka z kalendarza na dzień 5 września 2024 roku

Czwartek

Imieniny dzisiaj obchodzą: Dorota, Wawrzyniec oraz Bertyn, Budziboj, Fereol, Herakles, Herkulan, Herkules, Justyna, Peregryn, Przyboj, Racisław, Racław, Racława, Rozwita, Stronisława, Teodor, Urban, Wiktoryn, Wiktoryna

Przysłowie na dziś:

„Gdy wrzesień bez deszczów będzie, w zimie wiatrów pełno wszędzie”

Słońce

Świt: 05:18

Wsch. Sł.: 05:53

Zenit: 12:34

Zach. Sł.: 19:15

Zmierzch: 19:50

Cytat dnia:

„Ludzie to zawsze dzieci swoich matek. Bez matki nie ma poety, nie ma bohatera” Maksym Gorki

21 maja 1851 roku w Poszawszu urodził się Stanisław Witkiewicz - malarz, architekt, pisarz i teoretyk sztuki, twórca i popularyzator stylu zakopiańskiego, ojciec Stanisława Ignacego Witkiewicza. [zm. 5 września 1915 roku w Lovranie]

Autoportret

Poniżej obraz artysty „Krokusy i kaczeńce”.

[05.09.2024, Toruń]