1424.
Wzięło mnie coś takiego, abym miał się wypowiedzieć na temat, gdzie mógłbym zamieszkać obecnie, gdybym miał takie plany. Oczywiście wypowiadam się w trybie przypuszczającym = nierealnym.
Zacznę może od tego, że jakieś 20 lub 30 lat temu gotów byłem zamienić mój kraj na Czechy. Nie musiałaby być to Praga ani jakieś potężne miasto, od wioska taka jak w serialu „Chalupáři” (polski tytuł „Pod jednym dachem”). Dlaczego? Lubię czeski punkt widzenia na rozmaite sprawy, lubię Czechów, ich kulturę, literaturę i filmy; nareszcie nie stałbym pod pręgierzem kościoła katolickiego, który u nas ubrany jest w polityczną komżę i uwielbia zaglądać ludziom pod pierzynę. Lubię też piwo i chętnie pogadałbym z samym Szwejkiem o idiotyzmach wojen, i pożartowałbym z Hrabalem.
Ale jestem o te 20 czy 30 lat starszy i do Czech się nie wybiorę, a przecież troszkę sobie pooglądałem Pragi i okolic swego czasu.
Gdzie wobec tego mógłbym przepędzić swój zasłużony wiekiem czas. Na pewno nie na ścianie wschodniej, nie od Białegostoku po Przemyśl, i nie tylko dlatego, że tam rakiety latają, ale coś mi się wydaje, że jest to ziemia obsiana pisiorami, a z nimi trudno mi się dogadać. Wybieram raczej zachód kraju: Szczecin i w dół, może Gorzów, Głogów, szczególnie Zielona Góra (byłem, widziałem, podziwiałem urokliwą zieleń, lasy) aż po Jelenią Górę.
A Toruń, no cóż, nie jest taki zły, mimo wszystko mniej pisiaków niż na wschodzie. Łódź, Kutno, więc okolice mojego narodzenia – hm... łódzkie województwo postrzegane było za bastion społeczeństwa o poglądach lewicowych; dzisiaj takie Kutno to obszar zarezerwowany głównie dla prawicy, i to tej najgorszej, „suwerennej”. Więc chyba zostanę tu, gdzie jestem i tylko w snach… pomarzyć sobie wolno.
1425.
Mocno zastanawiam się nad tym, czy przypadkiem nie zaangażować się w kolejną współczesną baśń na wzór tej, którą opisałem w „kawiarence” – w niej swego czasu umieściłem radcę Kracha, kawiarennika, mecenasa Szydełką i wielu innych. Był czas, kiedy próbowałem odgrzać tamte tematy, kontynuując opowieść, ale zrezygnowałem, gdyż mój sposób przedstawiania rzeczywistości tak bardzo rozminął się z tym światem, w którym żyjemy, że tworzenie dalszej części przygód przyjaciół spotykających się w kawiarence wydało mi się niepotrzebne.
W tym miejscu chciałbym podkreślić, że moje opowieści kawiarenkowe były przeciwwagą tego, co doświadczamy we współczesnym świecie. Inaczej mówią, jeśli media wszem i wobec dostarczają nam niemal w stu procentach złych treści, to tamta kawiarenka miała się im przeciwstawić. Niestety po dojściu pisiorów do władzy stwierdziłem, że dalsza wiara w optymizm nie ma sensu.
W obecnej chwili mam pomysł na inne optymistyczne historie, które, jeśli w ogóle ktoś je przeczyta, stawią czoła panoszącemu się złu. Tym razem jednak (zaznaczam, że są to na tę chwilę moje plany) muszę zaznaczyć, że opisywany przeze mnie świat będzie absolutną fikcją, całkowicie niezależną od wya-darzeń wsółczesności. A zatem…
W tekście, który, jeśli okażę się być wytrwały, świat przedstawiony, na który składają się:
• czas akcji i jergo ramy czasowe, w których rozwija się fabuła,
• przestrzeń, a zatem miejsca i lokalizacje, w których rozgrywają się wydarzenia, ich opisy, charakterystyki i znaczenia symboliczne,
• bohaterowie: postacie uczestniczące w fabule, ich cechy fizyczne, psychologiczne, społeczne oraz ich relacje i interakcje
• wydarzenia i fabuła: sekwencja zdarzeń tworzących historię, ich przyczyny, przebieg i skutki
• środowisko społeczne i kulturowe: tło społeczne, kulturowe, polityczne i ekonomiczne, które wpływa na bohaterów i wydarzenia…
to wszystko będzie fikcją, kreacją autora, a wszelkie podobieństwa do rzeczywistości prowadzą czytelnika na manowce, za co z góry przepraszam.
[11.08.2026, Toruń]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz