Syn mój między Trojany⁴⁶¹ jak ja sławny będzie,
Niechaj z odwagą berło dziadowskie dziedziczy!
Gdy wróci z boju, pełen zwycięskiej zdobyczy,
Niechaj wtenczas kto powie: on ojca przechodzi⁴⁶²!
Niech się tym słowem matce uradować godzi⁴⁶³».
To rzekł i syna oddał swojej młodej żonie;
Ta z płaczliwym uśmiechem ciśnie go na łonie.
Widok taki wskroś serce Hektora przeszywa,
Zatem głaszcze ją ręką i tak się odzywa:
— «Niech cię, najmilsza żono, los mój tak nie boli,
Nikt mi życia nie weźmie bez wyroku woli;
Od wyroku zaś żaden człek się nie wybiega,
Równie mu i bohater, i gnuśnik⁴⁶⁴ podlega.
Wróć do domu, weź w ręce kądziel⁴⁶⁵ i wrzeciono⁴⁶⁶,
Pilnuj robót służebnic, ukochana żono!
O wojnie męże niechaj Ilijonu pomną⁴⁶⁷,
A najszczególniej Hektor». Rzekł i wraz⁴⁶⁸ ogromną
Przyłbicę bierze z ziemi i kładzie na głowie.
Andromacha się wraca po smutnej rozmowie,
Ale biedna za każdym ogląda się krokiem
I rzęsistym oblewa lice⁴⁶⁹ łez potokiem.
Skoro weszła w ozdobne Hektora pokoje,
Zastała zgromadzone służebnice swoje.
Przejmują smutek, panią gdy we łzach obaczą,
Żyjącego Hektora rzewnie w domu płaczą,
Bo się nie spodziewały, żeby przed Achiwy
Mógł się wybiegać w polu i powrócić żywy.
I Parys dłużej w swoim pałacu nie siedzi.
Ale ubrany w zbroję z świecącej się miedzi
Idzie; że szybki w nogach, wielce ufa sobie.
Jak wypasły⁴⁷⁰ koń, długo trzymany przy żłobie,
Zerwawszy uwiązanie bieży, piasek miece⁴⁷¹,
I przywykły się kąpać w przeźroczystej rzece,
Pyszny swoją pięknością, leci, dumnie pląsa,
Głowę do góry wznosi, a grzywą potrząsa
I pędzi na znajome sobie klacz pastwiska:
Tak Parys w świetnej zbroi, co wkoło blask ciska
Jak słońce, z pergamskiego zamku⁴⁷² prędko śpieszy
I dumną myśl przyszłymi triumfami cieszy.
W tym samym właśnie miejscu i w tej samej porze,
Gdzie się z żoną rozłączył, stanął przy Hektorze.
— «Bracie — piękny rzekł Parys — możem się zabawił⁴⁷³
I nie dość prędko według rozkazania stawił?
Hektor na to: — «Ktokolwiek zdrowo sądzi rzeczy,
---------------------------------------------------------------------
⁴⁶¹Trojany — dziś popr. forma N. lm.: Trojanami.
⁴⁶²on ojca przechodzi — sens: jest lepszym wojownikiem niż ojciec.
⁴⁶³godzi — tu: da, pozwoli.
⁴⁶⁴gnuśnik — człowiek apatyczny, niechętny do działania.
⁴⁶⁵kądziel — pęk włókien do przędzenia.
⁴⁶⁶wrzeciono — przyrząd do przędzenia ręcznego w formie wałka zaostrzonego na obu końcach.
⁴⁶⁷pomnieć — pamiętać.
⁴⁶⁸wraz (daw.) — zaraz, natychmiast.
⁴⁶⁹lico — twarz.
⁴⁷⁰wypasły — dobrze utrzymany.
⁴⁷¹miece — tu: wzburza (kopytami podczas biegu).
⁴⁷²z pergamskiego zamku — Pergamon to historyczna kraina w Azji Mniejszej, gdzie znajdowała się Troja.
⁴⁷³zabawić (daw.) — zwlekać, zmarnować czas.
----------------------------------------------------------------------
Ten ci do dzieł rycerskich zdatności nie przeczy:
Masz serce, ale z własnej opuszczasz się woli
I gnuśności⁴⁷⁴ poddajesz; a mnie dusza boli,
Gdy słyszę Trojan srodze szarpiących twą sławę,
Którzy tyle przez twoją muszą cierpieć sprawę.
Ale się łatwo z sobą pogodzim w tej mierze,
Gdy bogom nieśmiertelnym przy świętej ofierze
Czarę z winem poświęcić Zeus da życzliwy,
Skoro dumne od Troi odpędzim Achiwy».
----------------------------------------------------------------------
⁴⁷⁴gnuśność — niechęć do działania.
[17.08.2026, Toruń]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz