BRETOŃSKA WDOWA

Bretońska wioska niskim słońcem malowana

Przebudza się sinobiałych okiennic trzaskiem,

Kogutów rumianych pieniem i wróbli wrzaskiem,

A na przedprożu chaty niewiasta zaspana,

Bielą rękawa przeciera oczy znużone

Snem niespokojnym, co wkradł się do jej alkowy,

Burząc samotność okradzionej z męża wdowy,

By przed świtem spuścić tajemnicy zasłonę.

Oto przybywam ja - ze snu duch niepokorny,

Co maskę nocy zrzucił i do światła biegnie

Oczu, którym łez nocna mara nie szczędziła.

Przychodzę nieśmiało z bukietem kwiatów polnych.

We śnie hardy byłem; teraz serce mi mięknie.

Proszę przyjmij mnie do siebie jeszcze raz, miła.