Johannes Vermeer - Dziewczyna z perłą

Johannes Vermeer  -  Dziewczyna z perłą

CHMURKA I WICHEREK

...życie tutaj jest także fikcją, choć nie zawsze...

Down with the fascists Trump and Netanyahu!

17 listopada 2026

ZAPISKI EMIGRANTA (1437 - 1438)

 

1437.

Liczba postów tego bloga osiągnie wkrótce 4800; nie liczę już poprzednich blogów. Czasami lubię zaglądać do tych starszych, pisanych przed 8 – 12 lat temu. Nie oceniam ich najlepiej. Zwykle dotyczy to tekstów odnoszących się do bieżących podówczas sytuacji w kraju. Jeśli natomiast chodzi o moje próbki literackie… z tym jest nieco lepiej, choć dostrzegam błędy, niedopowiedzenia, literówki. Właściwie, o czym już pisałem kiedyś, kawiarenka miała być blogiem, w którym będę opowiadał o wymyślonych przyjaciołach, a miejscem akcji uczyniłem małe miasteczko i przylegające do niego wioski, zaś centrum fabuły była kawiarenka prowadzona przez Kawiarennika, później także przez jego żonę, i w tejże kawiarence odbywały się urocze spotkania z udziałem radcy Kracha, mecenasa Szydełki i wielu innych przyjaciół. Fabuła była dosyć naiwna i wyrażała moją postawę wobec życia. Celem opowieści miało być uświadomienie potencjalnym czytelnikom, że do osiągnięcia stanu szczęścia, tego osobistego i społecznego tak niewiele potrzeba. W tekstach tych brakowało ludzi złych, niecnych egoistów; byli natomiast tacy, co to jeśli nawet mieli swoje odrębne zdanie na różne tematy, potrafili docenić zdanie innych, a czasami wręcz przyłączali się do tych drugich. Kawiarenka miała byś odskocznią od negatywnych relacji międzyludzkich, których, jak sądzę, z każdym rokiem przybywało. Kulminacja tych negatywnych związków miała miejsce z początkiem i w czasach rządów pisu. Tak ogromna różnica ujawniła się między moim spokojnym, przytulnym, radosnym niejednokrotnie, światem opowiadań a pisowską rzeczywistością kreującą ludzi podłych, kłamców i złodziei, że w pewnym momencie nie wytrzymałem i zaprzestałem pisania słodkich, przyznaję, opowiadań… ów kontrast wygląda tak, jakbym przeniósł grę w piłkę nożną na księżyc.

Kawiarenka zatem upadła. Próbowałem ją odtworzyć – nic z tego… prawdopodobnie drugi raz nie wchodzi się do tej samej rzeki.


1438.

Przeglądając moje blogowe archiwalia, natknąłem się na kilka opowiadań zatytułowanych „Nad stawami”. Ciekawe, że spodobały mi się, poza tym, że to publikowane w odcinkach dłuższe opowiadanie nie zostało skończone – to moja wada, sporo tekstów mam niedokończonych. Zrobiłem bardzo drobne korekty i postanowiłem wskrzesić to, co udało mi się napisać nad stawami. Być może postaram się doprowadzić to opowiadanie do końca, oby pomyślnego… ale mam pewien problem… prawdopodobnie nie potrafię już tak pisać jak dawniej, może z tego powodu, że brak mi czasu, ale też dlatego, że coraz częściej niedomagam – moje ręce stały się ociężałe, a i mózg się zestarzał…



[17.11.2026, Toruń]

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz