PRZEZ HISZPANIĘ

Tym razem „robię” szerokości geograficzne od Degonzo de Arriba pod Madrytem aż po Hudiksvall w Szwecji, a jak ma się okazać, przejadę jeszcze ponad 300 kilometrów dalej na północ Szwecji, do Umea nad Zatoką Botnicką.

Hiszpania zdobywana od strony San Sebastian, w miejscu, gdzie niskie jeszcze Pireneje sąsiadują z oceanem, przemierzana w stronę Saragossy aż po Madryt, z okien renówki nie wygląda imponująco. Wprawdzie gdy odwróci się w tył głowę widać przepięknie bielące się i błyszczące w słońcu, odległe szczyty Pirenejów, które wieńczą cały północny horyzont, to przez większość trasy napotykam na szorstki, niemal pustynny, wyludniony krajobraz, pozbawiony niemal w zupełności drzew, brunatny i szary. Zima czyni swoje i w Hiszpanii. Temperatura ledwo przekracza zero stopni, gdyż droga wije się na wysokości 500 - 800 metrów nad poziomem morza, a na takiej wyżynie jest zawsze chłodniej.

Widoki za oknami znacznie uboższe od tych, które podziwiałem we Francji, jadąc przez Owernię w stronę Limoges i dalej przez Bordeaux aż po granicę z Hiszpania i ocean. W Bordeaux odnotowuję najwyższą temperaturę - jest plus dziewięć stopni, a już pod samym Madrytem, także w nocy, termometr pokazuje minus dwa stopnie.

Niestety nie mam ani czasu ani sposobności na to, aby przyjrzeć się Hiszpanii „od wewnątrz”. Mijam niewiele miasteczek a w drodze powrotnej wprawdzie przejeżdżam przez Madryt, ale widok tego  wielkiego miasta widzianego zza szyb auta to jednak nie to samo, co obserwacja tegoż z perspektywy piechura.

Spod Madrytu wracam nieco inna, bardziej interesująca drogą przez sławny wąwóz Somosierra. Czeka mnie Neuland w Niemczech, a mam do przejechania prawie 1800 kilometrów. Dystans ten pokonuję jadąc non stop w 22 godziny. To niezły wynik.

A w Niemczech prawdziwa zima.  

Byczek Fernando przy trasie

To także Hiszpania

[24.01.2016, Hudiksvall w Szwecji]