1392.
Postanowień noworocznych nie wypowiadałem nawet cicho, nawet w myślach, chociaż jest pewna kwestia, która mnie dręczy i nie była ona objęta jakimikolwiek planami. Tymczasem muszę o tym cokolwiek powiedzieć. Zacznę od tego, że tak bardzo przyzwyczaiłem się do pisania na klawiaturze, że moje odręczne pismo przypomina piękną katastrofę, jak to opisał Nikos Kazandzakis w swojej powieści „Grek Zorba”. Przechodząc do meritum stwierdziłem, że niestety nie potrafię już odręcznie pisać, to znaczy nie umiem już pisać zrozumiale i czytelnie, a swego czasu graficzna jakość mojego pisma była na całkiem niezłym poziomie. Swoją drogą jestem ciekaw, czy zauważona powyżej przypadłość dotyczy tylko mnie, czy też niektórzy korzystający z elektronicznego edytora tekstu dostrzegaj a ten problem u siebie.
Jak temu zaradzić, o ile chce się zmienić stan rzeczy i pisać zrozumiale nie tylko dla siebie, ale tez dla innych? Wpadłem na pomysł, że najlepiej zakupić jakiś zeszyt i pióro – najlepiej chińskie (myślę, że można je jeszcze gdzieś nabyć) i trenować swoje pismo przy pomocy stalówki zanurzanej w atramencie. Kiedyś mówiono, że charakter pisma najlepiej wyrabia się pisząc piórem, nie długopisem i muszę przyznać, że moje dawne kontakty z atramentową wersją pisma okazały się niezastąpione.
Jeśli więc znajdę w tym roku, no, może na wiosnę czas i pieniądze na ten luksus, to z przyjemnością zamienię laptopa i którąś z wersji worda czy innego edytora na odręczne pisanie. Istnieje jednak wada tego rozwiązania – sprawność palców moich dłoni, tu: sprawność palców prawej dłoni z tygodnia na tydzień pogarsza się, ale pisząc obecnie na klawiaturze, tez nie jest najlepiej.
A jakie są korzyści? Nauczę się ponownie pisać, a poza tym, powrócę do przeszłości i przypomnę sobie, że przecież kiedyś najnormalniej w świecie pisałem w zeszytach, a zapisane wkładałem do szuflady. Może dożyję czasu, kiedy i to, co piszę w blogu pomieszczę w jakimś kajecie i zrezygnuję z korzystania z edytorów tekstu. Ale aby tak się stało, muszę najpierw nauczyć się pisać.
[16.02.2026, Toruń]
Zapisuję się wraz z Tobą na lekcje pisania.
OdpowiedzUsuńPióro maczane - oczywiście. Pamiętam szkołę podstawową - pierwszy rok - ołówek. Druga klasa - pióro ze stalówką i atrament. Stalówki były różne - serek, krzyżyk, rondówka. Pióro wieczne budziło poważne obawy wychowawców - może popsuć charakter na całe życie. Długopis nie był jeszcze wtedy znany.
Z sentymentem wspominam te czasy.
UsuńKlawiatura i programy do pisania rozleniwiają także ortograficznie, wszystko sprawdza komputer.
OdpowiedzUsuńJa mam tę przypadłość, że bardzo często, zanim napiszę w laptopie, skrobię wytrwale po papierze.
Charakter pisma zawsze miałam niezbyt ładny, a z wiekiem jeszcze gorszy...
Z dumą przyznaję, że miałem niezły charakter pisma, który jednak z wiekiem zmieniał się na gorszy.
UsuńTerapeuci zgłaszają gwałtowny wzrost zjawiska,które nazywają FOBO-"lęk przd przestarzałością",ludzie nie nadążają za postępem technologicznym.Język kliniczny jest uderzający,pacjenci zgłaszający się do psychologów opisują to jako Wszechświat mówiący:"Nie jesteś już potrzebny!"
OdpowiedzUsuńW Stanach Zjednoczonych z tego powodu pracę straciło już milion osób.
W pierwszej klasie podstawówki używałe tabliczki i rysika.Tabliczkę wycierało się ściereczką.Rysikiem nie robiło się kleksów:)
Mam kilka "charakterów pisma".Nadal wszystko notuję w zeszytach. Twoja ręka wymaga rehabilitacji,nie lekceważ tego.
Biorę stosowne prochy, które tylko częściowo pomagają.
Usuń