Pieśń II
Serce roście patrząc2 na te czasy!
Mało przed tym gołe były lasy,
Śnieg na ziemi wysszej4łokcia leżał5,
A po rzekach wóz nacięższy zbieżał6,
Teraz drzewa liście na sie wzięły,
Polne łąki pięknie zakwitnęły;
Lody zeszły, a po czystej wodzie
Idą statki i ciosane łodzie.
Teraz prawie7 świat sie wszystek śmieje,
Zboża wstały, wiatr zachodny wieje;
Ptacy sobie gniazda omyślają8,
A przede dniem śpiewać poczynają.
Kiedy człowiek sumnienia całego10
Ani czuje w sercu żadnej wady,
Przecz11 by sie miał wstydać swojej rady12,
Temu wina nie trzeba przylewać
Ani grać na lutni, ani śpiewać;
Będzie wesół, byś chciał, i o wodzie,
Bo sie czuje prawie na swobodzie13.
Nie idzie mu w smak obiad obfity;
Żadna go pieśń, żadny głos nie ruszy,
Wszystko idzie na wiatr mimo uszy.
Dobra myśli, której nie przywabi,
Choć kto ściany drogo ujedwabi,
Nie gardź moim chłodnikiem chróścianym14,
A bądź ze mną, z trzeźwym i z pijanym!
2. serce roście patrząc — serce rośnie, gdy się patrzy (inne znaczenie daw. imiesłowu).
3. mało przed tym (starop.) — niedawno.
4. wysszej — wyżej.
5. Śnieg (…) wysszej łokcia leżał — warstwa śniegu była grubsza niż na łokieć, tj. ok. 60 cm.
6. zbieżał (starop.) — przejechał.
7. prawie (starop.) — naprawdę, prawdziwie.
8. omyślać (starop.; tu forma 3 os. lm: omyślają) — obmyślać, projektować.
9. grunt wesela prawego — podstawa prawdziwej radości.
10. Kiedy człowiek sumnienia całego — kiedy człowiek ma czyste sumienie.
11. przecz (starop.) — dlaczego.
12. rada — myśl, postanowienie, zamiar.
13. na swobodzie — tu: wolny od trosk.
14. chłodnik chróściany — altana z gałęzi.
[20.11.2026, Toruń]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz