Pierwszy poeta był nieudolnym poszukiwaczem
słów zdobiących kartki pamiętnika.
Drugi poeta zacałowywał oczy ukochanej.
Trzeci poeta dotykał ramion aniołów,
prowadził przegrany dialog z geniuszami
myśli upuszczonych.
Czwarty poeta zbuntował się,
wierząc, że zmieni i poukłada
w logiczny łańcuch
wszystkie obrazki życia.
Wierzył, że potrafi wyjaśnić przyczynę,
dla której warto … .
Piąty poeta nie wie niczego.
Widzi odbite od pni kamiennego lasu
refleksy padłego słońca,
i grzebie swych braci po piórze
[15.01.2026, Toruń]
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz