UWERTURA KU CZCI STAROŚCI

Pewnie nigdy nie spełni się moje pradawne marzenie - osiąść na starość gdzieś na odludziu. 

Warunek niezbędny - muszę być zniechęcony światem; w innym wypadku - działam, wykuwam swoją energię, tak jak wtedy, kiedy byłem….

Ale ponieważ czuję się zniechęcony i rozczarowany, pradawne marzenie jest aktualne, choć, jak to u mnie, z marzeniami tak bywa, że raczą się nie spełniać.

Na odludziu… więc gdzie?

W zaprzeszłych czasach, znaczy się w poprzednim życiu byłem chłopem, wieśniakiem, kmiotkiem, wyrobnikiem - do wyboru. Ba, kiedyś nawet wierszyk o tym napisałem.

„Modrzewiowy, podmurowany dworek

wychowywał mnie od poczęcia.

Myślałem, że jestem szlacheckim dzieckiem.

Nic z tego.

W parafialnych księgach odnotowano,

że pochodzę z czworaków.

Jestem chłopem z dziada pradziada,

nie mam błękitnej krwi…”

Czy wstydzę się swego poprzedniego życia? Nic podobnego! A że w zabłoconych chodakach na salony mnie nie wpuszczano, to co i z tego?

Zatem jakieś sioło, przysiółek, wioska, siedlisko położone z dala od asfaltowej szosy - to być może.

Ponieważ ciągnie mnie, jak wilka, do lasu, to czemu nie osiąść pośród dzikiej kniei, w roślinny i zwierzęcy żywioł bogatej i podzielić swój los ze stworzeniem płowym, dostojnym, lotnym, grzebiącym, skubiącym, ocierającym łby o porowatą korę dumnych sosen, dębów i brzóz? I z jakim ukontentowaniem stwierdzić, że te leśne i podleśne gadziny nie plotkują, głupstw nie plotą, nie narzekają na mnie na czym świat stoi, nie oszukują, nie są wredne, a hipokryzji ich jeszcze nie nauczono.

Jest jeszcze inna kraina, do przebywania w której może i bym się najął. Pomiędzy wioską a lasem bywają łąki wybujałe, przestronne, rozłożyste, najlepiej kwieciem łubinu pokryte; łąki wykrotami tu i ówdzie przeryte, z wierzbami, co nad rowami czupryny głów swoich pochylają; są w tej dziedzinie staruteńkie grusze i jabłonie, są krzyże i kurhany, o których nikt już baśni nie powiada; i są też tam strumienie szemrzące, wody płynące i takie, co stoją, odbijając w szklistej a znieruchomiałej tafli zwierciadła swego dzienne słońca, nocne gwiazdy i księżyce.

A zatem znalazłby się na pograniczu tych trzech dominiów. Czy sam? Niekoniecznie, choć kto tam ze mną na starość wytrzyma, skoro i teraz jestem nie do wytrzymania, i głowę mi suszą, słusznie, bo albo nijakiego znaku nie daję, albo też siły do przetrwania nie mam.

Jednakowoż spróbuję coś napisać o tym, co to mnie samego już spotkać nie, lecz w opowieści przecież wszystko zdarzyć się może. W niej odbiją się te pogrzebane za życia marzenia….

[18/19.01.2017, Rillieux la Pape we Francji]