Johannes Vermeer - Dziewczyna z perłą

Johannes Vermeer  -  Dziewczyna z perłą

CHMURKA I WICHEREK

...życie tutaj jest także fikcją, choć nie zawsze...

Down with the fascists Trump and Netanyahu!

23 czerwca 2019

DRÓŻKI DONIKĄD (7)

(...)
- A pan miastowy, jeśli to nie tajemnica, kim jest w mieście? Czym się zajmuje?
Ernest przygryzł wargi. Nie spodziewał się tego pytania, ale cóż mu szkodziło na nie odpowiedzieć.
- Jestem literatem... piszę...
Wozak pokiwał głową.
- Prawdziwy pisarz?
- Najprawdziwszy.
- Pierwszy raz mam przyjemność - westchnął stary.
- No i doczekał się pan, gospodarzu - Ernest roześmiał się.
- Prawda, doczekałem się. Pan pisarz... cóż... praca nieciężka ale i nielekka.
- Tak mówią.
- Tyle, że pisarz na piechotę przez pola, przez las? Myślałem, że pisarze samochodami jeżdżą.
- A miałem, miałem własne auto.
- Znaczy się, że już go pan nie ma. Stało mu się coś?
- Zestarzało się. Nie chciało jechać. Poszło do huty.
- I nie kupił pan nowego?
- Nie kupiłem. A czy to nie przyjemniej tak jak pan... wozem?
- A pewnie, że przyjemniej. Jedzie się powolutku, jest czas, aby przyjrzeć się światu z bliska... i jest do kogo gębę otworzyć.
- Tak jak teraz... pan i ja.
- Też, ale i kiedy sam powożę, to choć z Bursztynką sobie pogadam.
Stary cmoknął na klacz.
- Bursztynka... piękne imię dla klaczy.
- Kiedy się narodziła, umaszczona była jak jasny bursztyn. Potem trochę pociemniała, ale imię już tak zostało.
- Piękna klacz.
- A piękna. Byłem z nią u kowala... podkuć musiałem. Poprzednie podkowy poluzowały się, raniły jej kopyta. Żal było patrzeć, jak zaczyna się męczyć.
- Pewnie, że szkoda. Koń bez podków, to tak jak chromy bez laski.
- Ta... pan miastowy, a rozumie. Bywają też, panie, dzikie konie, które biegają samopas niepodkute, ale od kiedy człowiek wziął je do pracy, musi że dbać o nie powinien, tak i ja bladym świtem zajechałem do kowala - będzie dwa razy po dziesięć kilometrów.
- Bliżej nie było?
- Bliżej, panie miastowy, to gdzie? Kowale, panie, tak jak gospodarskie konie - na wymarciu. No, chyba że kto trzyna je dla zabawy albo sportu... wtedy tam skaczą, ścigają się... piękne, nie powiem, czystej rasy, po dobrych rodzicach, a takie drogie, że byle auta pan sobie za takiego konika nie kupi. A moje konie..  bo miałem ich w swoim życiu, miałem, pierwej były do roboty w polu, a teraz bardziej do tego, aby  b y ł y,  a skoro są, dbać o nie trzeba, czy źle mówię? Widzi pan, gotową mieszankę, o w tych workach, dla niej kupiłem, na zimę będzue jak znalazł, gdy obrok pójdzie w cenę. Póki co mam ją czym karmić, do tego mam spire pastwisko. Sąsiad mi tłumaczył, aby z pół tej łąki zaorać pod uprawy, bo dla trzech krów i klaczy połowa łąki wystarczy. Ale się z nim nie zgodziłem... a jak popadnie na suszę, to dobrej trawy i na paznokieć nie skoszę.
- Widzę, że jest pan dobrym gospodarzem, a klacz jest po to , aby  b y ł a,  to ciekawe.
- A niech się pasie. Niestara jest, niech pożyje na bezrobociu, oczy nacieszy. Ba, cygany przychodziły, i jaką cenę dawały! Ale gdzie mi tam pozbywać się Bursztynki? Do kościoła, na weselisko mnie zawiezie, a jeszcze nie tak dawno mleko nią do punktu woziłem.
- Do kościoła, na wesele takim wozem?
- Nie, panie miastowy, synuś ma smykałkę do stolarki. Złożył był do kupy starą, pierwszorzędną bryczkę, mówię panu, cud - glans. Nie wstyd taką podjeżdżać pod kościół nawet w Wielkanoc. Tak i nas wynajmują często do ślubów, chociaż bryczka tylko na jednego konia, a co niektórzy młodzi chcieliby się wybrać w tę swoją ostatnią kawalersko-panieńską podróż we dwa, ba, w cztery konie. A raz, panie pisarzu, ślubować mieli tacy, co tu nad jeziorem wczasowali. Powiedzieli, że tym właśnie powozem chcieliby pod kościół do ślubu. Akurat widzieli mnie, jakem ze swoją, synem i synową podjechał na niedzielną sumę. A problem był, bo ten ślub miał się odbyć daleko, więcej niż sześć razy po dziesięć kilometrów. Myśkałem sobie: kasztanka się zamęczy, zanim dojedziemy, jeszcze ją ochwacę. Ta... a oni, że Bursztynkę specjalnym autem się dowiezie, bryczkę na ciężarówkę i pod dom weselny. Tak i też się stało. No i my z Bursztynką nie dość, że uczynili honor parze młodej i weselnikom, to i zarobili sporo.
No... widzi pan do jakiego rozwidlenia dojeżdżamy? Tu nie cztery, a pięć stron świata. A my pojedziemy o tą dróżką...
- A tamte drogi? - zapytał Ernest.
- Tamte dróżki są donikąd.
(...)
[23.06.2019, Merida, Extremadura w Hiszpanii]

DRÓŻKI DONIKĄD (6)

(...)
Zaspokoiwszy najpierwszy głód, posłyszał za sobą miarowy odgłos końskich kopyt. Nie omylił się. W tę samą stronę co on wlókł się niespiesznie chłopski wóz starej daty, z tych z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku, co to u każdego gospodarza na podwórzu albo i w stodole stały.
W jednej chwili myśląc o walizce, którą postawił przed sobą, powstał na równe nogi, ukąsił wzrokiem gospodarza, który akurat podjeżdżając do kapliczki, uchylił czapkę przed świętą panienką. 
Ernest myślał sobie, że może mu się uda przechytrzyć los, który porwał go na samotną podróż. Już miał się odezwać, zapytać, poprosić, gdy woźnica przemówił pierwszy:
- A gdzież to pan miastowy wędruje?
- Widać, że miastowy? - zdziwił się Ernest. - Do leśniczówki.
- O, to jeszcze spory kawałeczek. Niech siada, podwiozę.
Szczerze mówiąc Ernest na to czekał. Uniósł walizkę, którą gospodarz odebrał od niego i umieścił za sobą na wypełnionych czymś workach, a "miastowy" wspiął się
po kole i chwytając się gospodarza ręki zajął miejsce na poprzecznie umieszczonej desce pokrytej surowym w strukturze materiału pledem.
- Idę ze stacji w Radowicach - wytłumaczył się Ernest.
- Toś, panie miastowy, złą wybrał drogę, a złą, bo dłuższą.
- Tak pan mówi? Leśniczówka w Radowicach, tak i ja do Radowic kupiłem bilet.
Przypomniał sobie, co na temat Radowic mówiła mu młódka.
- Ech, wytłumaczyć panu nie wytłumaczę, dlaczego z radowickiej stacji do leśniczówki w Radowicach tak daleko. Byli tacy, co to wymyślili. Leśniczówka, panie miastowy znajduje się po drugiej stronie jeziora, ale jego brzegiem pan nie przejdzie - bagno wielgaśne nawet w suchą porę; wypada nadłożyć drogi przez las. Gdybyś pan, panie miastowy, wysiadł stację dalej, w Borówkach, doszedłbyś pan do leśniczówki w niepełną godzinkę, i to powoluśku, stępem.
- Gdybym to wiedział?
- No, ci co w okolicy obeznani, wiedzą. Teraz i dla pana ta wiedza pożyteczną się staje.
- A wy, gospodarzu, koło leśniczówki przejeżdżacie?
- A mógłbym, choć do ostatniego przed domem leśniczego rozwidlenia niecałe dwa razy po sto metrów zostanie... ale chyba podjadę z panem, bo widzę, że pan ledwo sobie z tą walizką radzi. Na wywczasy?
- Poniekąd. Leśniczy mnie zaprosił, a znamy się jeszcze ze szkoły.
- Ze szkoły, powiada pan. To się leśniczemu chwali, że pamięta o dawnych kamratach. A pan niechybnie pierwszy raz z wizytą u niego?
- W ogóle pierwszy raz w tych stronach.
- Leśniczy to porządny człowiek. Obcego by ugościł, a co dopiero znajomego.
- Dobrze tu o nim ludzie mówią?
- Jakże by mogli o nim mówić źle! Rozumny człowiek, wymagający ale sprawiedliwy, pracowity do tego, a sam dom ma obszerny, akuratny do sprowadzania wczasowiczów.
Pomilczeli chwilę. Smukła kasztanka ciągnęła wóz powoli, z niejakim majestatem ale bez zmęczenia, a gospodarz nie poganiał.
(... )
[23.06.2018, Merida, Extremadura w Hiszpanii]

16 czerwca 2019

ZDANIA POJEDYNCZE I ZŁOŻONE (2)

- Podobno wysłannik papieża Franciszka, kardynał Sciclana przyjechał do Polski i podobno między innymi w sprawie pedofilii w polskim Kościele Katolickim. Podobno też wysłannik nie jest za bardzo zorientowany w tej sprawie, albo przynajmniej "dyplomacja" nie pozwala mu na dopowiedzenie właściwego celu przyjazdu do Polski. Bez względu na to, jak tam jest w państwie duńskim, moje spostrzeżenia i obserwacje sprowadzają się do jednego: kwestia pedofilii w KK zostanie zamieciona pod dywan. Możliwe, że paru obwinionych zostanie przykładnie ukaranych, ale do żadnej dymisji hierarchów ukrywających pedofilię nie dojdzie, nie w polskim Kościele Katolickim. Nie ma takiej siły, która przymusiłaby wielkich KK w Polsce, aby przynajmniej przemyśleli kwestię nie tylko pedofilii, ale też innych zachowań i zjawisk niekoniecznie bliskich duchowi chrześcijaństwa, jakie dzieją się w Kościele.
Oczywiście nie zgadzam się z tezą podnoszona wielokroć przez współczesnego Torqemadę - jędraszewskiego, że KK w Polsce jest niewiniątkiem, a wszystkiemu są winne jakieś tajemne siły lewackie. Albo ta nagonka na środowiska LGBT, wpisująca się w politykę pana prezesa o bezwględnej konieczności szukania wrogów za wszelką cenę. Przecież osoby LGTB nie pojawiły się na świecie w naszym stuleciu. Nie chcę już wymieniać naprawdę sławnych, także działających na rzecz Kościoła osób o innej orientacji seksualnej, ale choćby jedno nazwisko niech mi będzie dane wymienić - Leonardo da Vinci. Ale cóż... można sobie pusać o tym i mówić... z betonem nie porozmawiasz.
Martwi mnie to, że coraz mniejsza staje się wspólna przestrzeń do porozumienia między ludźmi, ale skoro sam pan prezes, zdaje się na poważnie, uważa, że jedynie katolicy są patriotami, że wszyscy inni to sort niewart bycia Polakami, to jak w takiej sytuacji mówić o kompromisie?
A czytam i obserwuję tych współczesnych wojów z mieczami, gotowych umrzeć za wiarę, tych ludzi w czerwonych płaszczach, którzy też z kimś pragną wojować. Pisz wymaluj - scenariusz wczesnego średniowiecza. Ja wiem, że to mimo wszystko fanatyczny folklor, wiem, że ludzie pogubili się strasznie, ale wiem także i to z czyjej inspiracji te demonstracje powstają. Ech, dożyło się czasów...
- Dla odmiany coś pozytywnego. Jako że moja wieloletnia "przygoda" z Kościołem Katolickim dobiegła końca, próbuję pozyskać jak najwięcej wiedzy na temat innych wyznań. Najbliżej mi do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego, Luterańskiego. W końcu, myślę sobie, moje odejście od KK to także swoisty protest przeciwko niereformowalności KK, przeciwko pysze hierarchów, do kreowania obecnej polityki wladz, przeciwko biznesom rydzyka, przeciwko obłudzie i zakłamaniu. Trochę szkoda mi ludzi, katolików, którzy z uporem przeciwstawiają się katolickiej konserwie. Są przecież tacy katolicy, którzy otwierają się na współczesny świat, lecz moja wiara w sukces ich poglądów topnieje z każdym dniem.
Ale wróćmy do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego. Z automatu rzucają się w oczy całkowicie odmienne relacje pomiędzy duchownymi a wiernymi, zauważalna skromność i rozumienie współczesnego świata, co oczywiście nie oznacza zerwania z obowiązującą w luteranizmie doktryną wiary. Wydaje się, że ten Kościół jest dla ludzi, nie zaś dla hierarchów. Być może ma to również związek z tym, że ewangelicy stanowią w naszym kraju mniejszość, co paradoksalnie zbliża wiernych do siebie, a nie oddala. Wystarczy choćby pobieżnie prześledzić na fejsbuku informacje podawane przez poszczególne ewangelickie parafie, aby przekonać się o tym, jak bardzo ten świat luterańskich społeczności różni się od tego upolitycznionego i pełnego wrogości wobec niekatolików świata "jedynie słusznej" religii prawdziwych Polaków.

[16.06.2019, Aire de Garabit we Francji]

15 czerwca 2019

ZDANIA POJEDYNCZE I ZŁOŻONE (1)

- Minął tydzień i jestem znów w tym samym miejscu, na parkingu Aire de Garabit przy autostradzie A75 prowadzącej z Clernont Ferrand do Beziers / Montpelier. Im dalej na zachód - chłodniej i bardzo deszczowo. O upałach nie ma co mówić. Wybór miejsca postoju ma znaczenie. Na tym parkingu internetowe łącze jest gratis.
- Wcześniej z Cerizay na zachodzie Francji wiozłem mebelki do przedszkola w Burghausen w Bawarii, niemal pod samą granicą z Austrią, bagatelka, ponad 1300 km. W pięknej Bawarii lato. Pod numerem przedszkola remont. Nie zastaję klienta. Z pomocą przychodzi mi młoda kobieta, Serbka mieszkająca nieopodal, która dzwoni do właściela i po kilkunastu minutach pojawia się mężczyzna, z którym rozładowuję towar (potem przychodzą jeszcze dwie panie). 
Ale ja nie o tym. Przedszkole katolickie jak niemal cała Bawaria (dopiero od Augsburga na zachód od Monachium i na północ w stronę Norymbergii szerzej zaznacza się Kościół Ewangelicki). Z licznych materiałów informacyjnych dowiaduję się, że w chwilowo zamkniętym nz czas remontu przedszkolu nie brak atrakcji. Takie imprezy, owakie i jeszcze inne. Niemieckiego nie znam, ale znam się na piśmie obrazkowym i stąd wyciągam pozytywne wnioski dla klimatu, w jakim przychodzi spędzać dzieciństwo uczęszczającym do tego przedszkola maluchom... i ani słowa o "gender", proszę sobie wyobrazić, żadnych zagrożeń z tego tytułu.
Obserwując polską scenę katolicko-polityczną, można by dojść do wniosku, że na tym zepsutym do cna Zachodzie dzieją się niewyobrażalne rzeczy godzące w maluchy. A jest akurat odwrotnie. Chciałoby się powiedzieć: na Zachodzie bez zmian - dzieci rodzą się, chodzą do szkół, zawierają związki małżeńskie, tworzą mniej lub bardziej szczęśliwe rodziny, pracują, dożywają sędziwego wieku...
Nikt tam, prócz fanatyków, nie zajmuje się pierdołami... a u nas na tych pierdołach opiera się dykto-demokracja.

[14.06.2019, Aire de Garabit we Francji]

10 czerwca 2019

DRÓŻKI DONIKĄD (cd...4)

(...)
- I właśnie tak to było... no, niech oan wypije, kawa stygnie.
Siedział zafrasowany słuchając tej opowieści; skończyła się jak skończyła, mimo wszstko mniej boleśnie niż można się byłontego spodziewać. Interesowało go jeszcze to, w jaki sposób Ernest odniósł się do postawy Anny, kiedy zagrożenie już ustało, co wtedy myślał, bo w podobnych przypadkach trudno oczekiwać wdzięczności.
- Zachowywał się całkiem normalnie. Nie rozmawialiśmy już o tym. Czy mu przeszło? Prawdopodobnie tak - pytanie na jak długo? Ani się nad nim nie litowałam, ani też nie czyniłam mu wymówek. Kiedy wszystko zmierzało we właściwym kierunku, przystąpiliśmy do codziennych czynności, choć akurat wtedy wzięłam zaległy, z ubiegłego roku urlop. Miałam go odebrać w lecie, ale, rozumie pan, wolałam spędzać z nim czas podczas posiłków każdego dnia, nie tylko w weekendy. On zaczął pisać, nie wychodziło mu, ale przynajmniej nie wściekał się, jak miało to miejsce wcześniej.k
- Kiedy i dlaczego pomyślała pani o mnie?
Niemal się roześmiała.
- Zacznę od tego... uważałam, że powinien, choć na pewien czas, zmienić otoczenie. Mógłby gdzieś wyjechać, odpocząć. Rozmawiałam z nim o tym. Przyznawał mi rację, ale nie podejmował żadnej decyzji. No i wtedy... naprawdę był to zbieg okoliczności... przeczytałam o panu w gazecie. Widzę, że nie jest pan zdziwiony i przypomina sobie ten wywiad. Pana leśnictwo zostało wyróżnione.
- Oczywiście, że kojarzę. Rzadko bywałem tematem prasowych spekulacji. Mieliśmy śmiałe plany nasadzeń i udało nam się zorgamizować środki finansowe. Ktoś z mediów zwrócił na to uwagę i w ten sposón doszło do napisania tego artykułu.
- Była w nim taka biograficzna notka o panu uwzgłędniająca wiek, miejsce urodzenia, wykształcenie i doświadczenie zawodowe. Odkryłam, że jest pan rocznikiem Ernesta, a co istotniejsze, macie wspólne miejsce urodzenia. To nie mógł być przypadek. W międzyczasie rozmawialiśmy sobie z Ernestem o jego przyszłości, zainteresowaniach, ba, nawet marzeniach. Chciałam, rozumie pan, skierować nasze rozmowy na bardziej przyjazne tory, eliminować wiszący wciąż nad jego głową pesymizm. Wyspowiadał mi się, że kiedyś marzył o zamieszkaniu w lesie, w otoczeniu natury i z wiekiem to jego odwieczne pragnienie narasta. Oczywiście nie traktował tych podsuniętych mu przeze mnie planów poważnie. Była to czysto teoretyczna rozmowa. A ja nie rezygnowałam. Skojarzyłam jego marzenia z artukułem prasowym, postarałam się o telefon do pana, zadzwoniłam 
- Tak... podała się pani za jego serdeczną przyjaciółkę.
- Chyba niewiele skłamałam. W końcu przyjaźnimy się.
- Pewnie tak jest. Przypominam sobię tę naszą rozmowę. Chociaż nie znałem wtedy wszystkich szczegółów sprswy Ernesta, w pewnym momencie pani wypowiedziała takie słowa: "pan musi to dla niego zrobić".
- Rzeczywiście tak się wyraziłam. Może mnie pan skrzyczeć, ale nadal tak uważam, choć oczywiście zrozumiem, jeśli pan odmówi mojej prośbie.
- Już wtedy wstępnie się zgodziłem, dodając jednak, że muszę się w tej sprawie skonsultować z moimi kobietami.
- I?
- Przedyskutowałem. Zgodziły się.
- Bardzo mnie to cieszy.
- Widzi pani, prowadzimy dom otwarty. Ludzie przyjeżdżają do nas i wyjeżdżają, a ci, którzy nas odwiedzili, myślami są już przy kolejnym spotkaniu. Luksusów u nas nie ma, ale kto ma zamiar spędzić cząstkę swego życia na wsi czy w lesie, nie oczekuje luksusów. A jeśli ktoś jest w potrzebie, tak jak ma to miejsce w przypadku Ernesta, to oczywistym się staje, że zostanie ugoszczony.
- Miło to słyszeć. Czyli... wyraża pan zgodę na przyjęcie Ernesta?
- Tak, może być pani o to spokojna. Przyjmę starego kumpka ze szkoły., zwłaszcza po tym wszystkim, o czym dowiedziałem się od pani.
Dopijali kawę. Anna zaproponowała jeszcze jedną albo coś konkretnego do jedzenia, ale Krzysztof odmówił. Lada chwila oczekiwał przyjazdu syna.
- A proszę mi powiedzieć, panie Krzysztofie, czy wtedy, tam w szkole podstawowej bardzo się przyjaźniliście?
- Byliśmy dobrymi kolegami ale nie łączyła nas jakaś szczególna zażyłość.
Pokiwała głową.
- Wiem, do czego pani zmierza: jak wytłumaczyć ten nagły przypływ koleżeńskich, by nie powiedzieć, braterskich uczuć, które pojawiają się znienagła po tylu latach.
- Widzę, że się rozumiemy.
- Jak dobrze zorganizowani i pewni sukcesu spiskowcy. Biorę to na siebie, pani Anno.
- Kamień spadł mi z serca. Ale jest jeszcze jedna kwestia do omówienia.
- Słucham?
- Jeżeli Ernest pobędzie u państwa dłużej, niż możemy się tego spodziewać, taki pobyt będzie kosztował, a Ernest, szczerze powiem, jest obecnie właściwie bez grosza przy duszy.
- Proszę mnie nie obrażać. Jedna osoba więcej w naszym gospodarstwie nie jest w stanie zrujnować nas finansowo. O to akurat może być pani spokojna.
- A gdybym - zawahała się - gdybym któregoś dnia miała chęć odwiedzić Ernesta?
- Przyjedzie pani i się z nim spotka, a nawet zanocuje u nas, gdy zajdzie taka potrzeba. Leśniczówka jest obszerna.
- Doprawdy nie wiem, jak panu dziękować.
- Powiedzmy, że robię to dla Ernesta, ale i dla pani. Sprawia mi przyjemność rozmowa z tak konkretnymini szczerymi ludźmi jak pani.
Z parkingu pod blokiem dobiegł dźwięk klaksonu. Krzysztof wyjął z kieszeni kurtki komórkę, zadzwonił i wymienił kilka zdań z synem.
- Skreśli pan parę słów do Ernesta? - zaproponowała Anna.
- Świetny pomysł. Coś w rodzaju zaproszenia...
List nie obfitował w moc słów. Krzysztof zapisał w nim te najważniejsze.
(...)

[10.06.2019, Aire de Garabit we Francji]

09 czerwca 2019

KTÓRA WERSJA?

SUNDAY MORNING COMING DOWN to jedna z piękniejszych i w dodatku ulubionych przeze mnie piosenek country. Przedstawieni poniżej odtwórcy tej uroczej, nieco nostalgicznej i do bólu prawdziwej pieśni. Był jeszcze jeden - Waylon Jennings, ale uznałem, że chociaż bardzo go cenię jako piosenkarza country, to jednak rockowa wersja Sunday Morning nie bardzo mi odpowiada.
Lubię stare hity country, a w ogóle jeśli chodzi o ten gatunek muzyczny, podoba mi się to, że wielu wykonawców ma ten sam utwór w swoim repertuarze. Jak to się ma do praw autorskich - nie wiem.
Zgodnie z tytułem tekstu zabawię się (zabawimy) w wytypowanie najmilszej uszom wersji piosenki. Oczywiście wszystko z przymrużeniem oka. Mam swego ulubieńca, ci jednak nie przeszkadza mi w sluchaniu wersji innych wykonawców. Jeśli kogo bawi taka gra, rad byłbym poznać zdanie słuchaczy kawiarenki.

1. Willie Nelson


2. Kris Kristofferson


3. Johny Cash


[09.06.2019, Aire de Garabit we Francji]

DRÓŻKI DONIKĄD (cd 3)

(...)
To  było wtedy, kiedy powrócił do siebie po poczynionych zakupach, czynnościach dla niego nietypowych, ale w tym konkretnym przypadku koniecznych. Duże pudło starannie owinięte błyszczącym, metalizowanym, prezentowym papierem, przewiązane ozdobną taśmą umieszczone było w pojemnej papierowej torbie. Pomimo tego, że trudno było nie zauważyć jego sprawunku, jaki taszczył w lewej ręce udało mu się, jak sądził, przemknąć niepostrzeżenie pod blokiem i dalej, wspinając się po schodach do swojego mieszkania. A jednak... po kilku minutach, kiedy już wsunął pakunek na dolną półkę szafy, Anna zastukała do drzwi i chyba nawet nie czekając na jego odezwanie się, weszła do mieszkania i przechodząc wąską szyją przedpokoju, znalazła się w jego pokoju.
Mimo wszystko był zaskoczony.
- A... to sąsiadka... wydawało mi się, że ktoś puka do drzwi... siadaj, Anno.
Zajęła miejsce przy stole na wskazanym przez Ernesta krześle.
- Cóż tam nowego? - zapytał.
Anna była wyraźnie podekscytowana.
- W czasie pana nieobecności odwiedził pana kolega szkolny Krzysztof Smulski.
- Odwiedził mnie?
- Ściślej nie zastał pana w mieszkaniu, a kiedy schodził, pozwoliłam sobie zapytać, w jalim przybył celu - zmieszała się, po czym: - To niedokładnie tak było. Kiedy wracał z góry (byłam właśnie na półpięterku), zapytał o pana. I tak od słowa do słowa przeszliśmy do mnie. Zaprosiłam go na kawę, chociaż przestrzegł mnie, że ma bardzo niewiele czasu - syn miał przyjechać do niego za pół godziny.
- Z czymże do ciebie przyszedł, Anno?
- Powiem krótko: przyjechał, aby zaprosić pana do siebie, do leśniczówki. Skreślił nawet kilka słów do pana.
Kobieta położyła na stole kopertę (że też nie zauważył jej wcześniej, gdy trzymała ją w ręce).
Ernest bez pośpiechu wyjął z koperty kartkę papieru. Liścik nie obfitował w słowa; przeczytał go jednym tchem.
- Krzysztof... tak... pamiętam... chodziliśmy do podstawówki... po tylu latach odezwał się... no, proszę...
Kiedy wypowiadał te postrzępione słowa, kobieta obserwowała go bacznie.
- Coś takiego... przypomniał sobie o mnie. A może to ja powinienem był dać znak, że żyję, co ty na to, Anno?
- Wydał mi się sympatyczny. Chyba nie pora teraz na rozsyrzyganie, kto powinien pierwszy odnowić znajomość.
- Tak sądzisz? Może masz rację. Uważasz, że powinienem skorzystać z zaproszenia?
Przełknęła ślinę i spuściła wzrok, przypatrując się jak jego palce rozprostowują niepogiętą przecież kartkę papieru.
- Powinien pan pojechać... zwłaszcza teraz, po tym wszystkim.
- Tak... powinienem. Ale dopiero po twoich urodzinach, na które bezczelnie się wproszę.
Zmieszała się.
.......................
- To co, wypijemy na drogę? Wziąłem po plastykowym kubku. Wprawdzie piwo z takiego kubka nie smakuje tak jak kuflowe, ale póki jest mocno schłodzone, wielkiej różnicy nie będzie.
Ruszyli wreszcie. Piwo było wyjątkowo smaczne, a truskawki słodkie o soczyste.
Kiedy pociąg przyspieszył bieg, Ernest spoglądając przez okno, ujrzał całkiem rozległy płacheć nieużytków zaczerwieniony wiotkimi kielichami smukłych, wysokich maków.
Przypomniał sobie z dzieciństwa takie makowe pola, także żyto pobłękitniałe od chabrów i te zasnute stożkowymi płomieniami liliowe i ciemnoniebieskie, niemal granatowe wstęgi łubinów.
(...)

[09.06.2019, Aire de Garabit we Francji]





DRÓŻKI DONIKĄD (cd...2)

(...)
Pociąg w dalszym ciągu nie porusza się. Szczęśliwie budynek stacji jest po stronie, po której siedzę - okno przedziału patrzy bezpośrednio na drzwi wejściowe stacji), mogę więc swobodnie przyglądać się ludziom wchodzącym i wychodzącym z budynku, również tym nielicznym, którzy tak jak mój kompan opuścili wagony pociągu, aby dokonać potrzebnych (i nie tylko) zakupów w barze,  może też w stacyjnym kiosku albo zakupić coś od handlarzy rozkładających swe towary w obrębie powierzchni dworcowej.
Pomiędzy unieruchomionym składem a dworcem dostrzegam  w najbliższej odległości dwie dziewczynki, staruszkę i równie niemłodego mężczyznę wspierającego się o laskę. Te pierwsze handlują truskawkami, mężczyzna zaś jakimiś tekstyliami. Truskawki zapakowane są do plastykowych pojemników owiniętych folią. 
Całe szczęście, myślę sobie, że w tej Podleśnej (czytam nazwę stacji umieszczoną na metalowej tablicy umieszczonej tuż nad głównym wejściem do budynku dworca) nie ma, jak widzę, nadgorliwych służb porządkowych kolei ani policji, które powołując się na srogie przepisy czy paragrafy, zabroniłyby handlu na terenie należącym do kolei. Ale ileż to razy przystają tutaj składy osobowe - zaledwie sześć razy dziennie, w tym, jak sądzę jedynie te dwa "południowe" pociągi, na dłużej, a zatem ewentualne restrykcje nie warte świeczki.
Opuszczam szybę, z kieszeni wyjmuję trzy monety, obliczam gotówkę, zerkając na cenę truskawek wypisaną flamastrem na kawałku białej tektury - złotówka powyżej najmniejszej porcji. Przywołuję jedną z dziewczynek i proszę o podanie mi właśnie tego najmniejszego pojemnika. Nie zauważam, że te najmniejsze porcje znajdują się na niebieskiej folii rozłożonej w miejscu, w którym siedzi na ławeczce staruszka.
Dziewczynka, która podeszła do mnie, orientuje się w sytuacji.
- Ten najmniejszy pojemnik jest u tej pani, ale niech pan zaczeka, poproszę ją i panu sprzeda.
Patrzy na moją wyciągniętą przez szybę dłoń, na której spoczywają trzy monety, wspina się na palce nóg, odbiera monety i podbiega z nimi do starej kobiety, coś do niej mówi; tamta spogląda w moją stronę. Dziewczynka wraca pod okno przedziału i podaje mi truskawki. W jej szczupłej dłoni jest jeszcze moneta jednozłotowa.
- Dziękuję - mówię - niech tak będzie.
Mógłbym się pokusić o większy napiwek, ale nie miałem już drobnych.
Dziewczynka zaciska piąstkę z monetą i oddala się do swojej koleżanki.
Nie otwieram pojemnika z truskawkami... dopuero jak wróci kolejarz...
Nagle rozlega się przeraźliwy gwizd - to pospieszny zbliża się do stacji, niespiesznie; torowisko jest jednakowe tak dla osobowych , jak i pospiesznych.
Zdawało mi się, że zasypiam.
(...)

[09.06.2019, Aire de Garabit we Francji]

DRÓŻKI DONIKĄD (cd...)

(...)
Zatrzymaliśmy się. Stacja. Sąsiad z przeciwka mówi, że postoimy, aby przepuścić pośpieszny.
- Widzi pan, tor jest pojedynczy - tłumaczy. - Nie tylko przepuścimy pospieszny, ale też zaczekamy na osobówkę jadącą z tamtej strony. Dawniej, panie, to czekalibyśmy jeszcze za towarowym.
Zawsze lepiej wiedzieć więcej niż za mało, filozofuję. Nie mam za złe mężczyźnie, że karmi mnie tą ulotną wiedzą, sprawiam nawet wrażenie zadowolonego z tego powodu i słucham jego objaśnień.
- A pan, widzę, obeznany z trasą - mówię, pragnąc wcisnąć kilka słów w monolog współpasażera.
- Ponad trzydzieści lat na kolei, to i się sporo wie - odpowiada. - Chociażby to, że spośród trzech osobowych kursujących na tej trasie, wybrał pan ten najgorszy.
- Czemu?
- Wczesnoporanny i ten wieczorny nie kolidują z innymi pociągami. Jedynie ten, którym akurat podróżujemy, czeka na dwa inne, a kiedy dodać do tego spowolnienie spowodowane remontem torowiska, czas przejazdu bardzo się wydłuża - tłumaczy.
- To znaczy, że w moim przypadku, do Radowic, dojedziemy z opóźnieniem?
- Nic podobnego, te przeszkody zostały uwzględnione w rozkładzie. Pan chyba nie śledzi godzin przyjazdu pociągów.
- Nie śledzę.
- Nasza przerwa w podróży powinna trwać około 18 minut, jeśli tylko pospieszny się nie spóźni, to znaczy akurat tyle, aby móc sobie kupić w barze kanapkę i wypić piwo. Dawniej, z tym towarowym, można by było zjeść szybki obiad, no, może przesadzam, ale kiedyś na tej stacji panował spory ruch, nie uwierzy pan, ale tak było.
- Dlaczego miałbym nie uwierzyć? Wiadomo, dzisiaj coraz mniej połączeń kolejowych.
Mój rozmówca tylko westchnął.
- Dzisiaj ludzie mają coraz więcej własnych aut, takie czasy, panie kolejarzu.
- Prawda. Każdy ciągnie do siebie... no co, kupić panu coś? Wyskoczę... raz dwa będę z powrotem.
- Jeśli pan łaskaw, piwo.
Wysupłałem z portfela banknot i podałem go mężczyźnie. Niespiesznie wyszedł z przedziału.
Każdy ciągnie w swoją stronę. Co to miało oznaczać? Chodziło mu chyba o to, że w tych nowych, zmotoryzowanych i konsumpcyjnych czasach więdną więzu stadne, a jednostka chcąc nie chcąc, separuje się od grupy.
- Czy pan wie - zwrócił się do mnie swego czasu znajomy socjolog - że mimo wszystko istnieją ludzie, którym ten stan wyobcowania do tego stopnia nie odpowiada, że wsiadają w weekendy do samochodów, udają się w podróż byle gdzie i zatrzymują się na parkingach, aby tam świadomie zawierać nowe znajomości z ludźmi, których wcześniej nigdy nie widzieli. W dzisiejszych czasach, Erneście, dla ludzi ich dom, ogród, jeśli takowy posiadają, to świątynie prywatności, nie mówiąc już o mieszkańcach blokowisk, którzy, kto wie, czy nie w większym nawet stopniu strzegą własnej prywatności. Supermarkety, kina, teatry, restauracje przeznaczone są głównie dla rodzin zamieszkujących określone terytorium. Owszem, zdarza się, że bierzemy z sobą do tych miejsc znajomych, kolegów z pracy, ale zwykle są to zawsze te same osoby przynależące niejako do naszej grupy jako podgrupa. Skomplikowane to? Prawda, jest miejsce na firmowe imprezy jednoczące, meetingi i inne celebracje - zwykle organizowane przez zwierzchników spędy, na których głównym czynnikiem łączącym jest bogato zastawiony bufet i muzyka na czasie. Tak, Erneście, parking jest mimo wszystko hednym z tych miejsc, gdzie możemy autentycznie i, nierzadko, spontanicznie nawiązać kontakt z drugim człowiekiem.
Z pewnością miał rację. Od wielu lat prowadził szerokie badania na temat więzi międzyludzkich. Cóż... proces odwrotu od zachowań stadnych postępuje. I nie chodzi tu o tego rodzaju procesy stadotwórcze jakie występują w uczestnictwie w wydarzeniach sportowych, politycznych czy religijnych. Mam na myśli regres zachowań w grupach, w których fenomenem łączącym jest geograficzne ich usytuowanie. Jednym słowem, jeśli pominiemy rodzinę, która, prawdę powiedziawszy, w dzisiejszych czasach bywa porozbijana na drobniehsze elementy, przestaje istnieć ten szerszy krąg, będący wciąż małą, choć, wydawać by się mogło, znaczącą, małą grupą społeczną.
Nagle pomyślałem sobie, że tak jak tęsknię za przynależnością do grupy społecznej wynikającej z miejsca urodzenia, życia we wspólnym, nie zawsze zgodnym, ale przecież niezbędnym dla właściwego funkcjonowania w społeczeństwie, tak boję się ludzi zakorzenionych w grupach powstałych z pobudek czysto ideologicznych.
A spotkanie w przedziale pociągu osobowego emerytowanego kolejarza samo w sobie oceniłem jako wartościowe.
(...)

[09.06.2019, Aire de Garabit we Francji]

08 czerwca 2019

DRÓŻKI DONIKĄD (fragment)

(...)
Oto jadę. Pociąg bieży powoli, niehałaśliwie. Pasażer siedzący naprzeciwko mnie dzieli się informacją: naprawiają torowisko na długości ponad pięciu kilometrów, to dlatego zwolniliśmy. Rzeczywiście - dobry biegacz mógłby z powodzeniem podążyć za spalinówką. 
Przysunąłem się do okna. Za nasypem rów, za nim miedza oddzielająca szlak kolejowy od pola. Niska, jeszcze zielona pszenica, potem żwawszy i wyższy jęczmień, dalej śmiało rosnąca, choć wciąż niedorosła pnąca się ku słońcu kukurydza i tak na zmianę. Na miedzy kiście jakichś polnych kwiatów; kwiatostan biały, zbity w dorodne kule, niepiękne, acz kontrastujący bielą z podmokłą zielenią traw. Nie wyznaję się na tych roślinach, musiałbym zajrzeć do zielnika. Te kwiaty to żadna rewelacja, i te żółte też, co to rosną w kępach, wysokie, krzewiaste; czerpią swą żywotność z nieurodzajnej, piaszczysto-gliniastej gleby. Pierwszy lepszy ogrodnik nazwałby te siedliska bieli i żółci wsparte na fundamentach ciemnych, wybujałych traw  chwastem, nie pochyliłby się nad nimi, nie wytoczyłby w ich obrębie spacerowych ścieżek ograniczonych półokrągłymi obrzeżami kamiennych krawężników. Jeżeli już miałby wykonać wobec nich jakiekolwiek zadanie, to najpewniej wykarczowałby te samosiejki jako nikomu nieprzydatne zielsko, co jedynie rozwesela kłującą oczy barwą nieużytki.
Ale skoro istnieją te rośliny, których nazw nigdy nie byłem świadom (pewnie z przydomkiem vulgaris, to widocznie są one komuś potrzebne, komuś lub czemuś.
(...)

[08.06.2019, Aire de Garabit we Francji]