Johannes Vermeer - Dziewczyna z perłą

Johannes Vermeer  -  Dziewczyna z perłą

CHMURKA I WICHEREK

...życie tutaj jest także fikcją, choć nie zawsze...

Down with the fascists Trump and Netanyahu!

30 lipca 2019

CZASAMI WYSTARCZY

To nie jest wiersz,
Wiersza nie pije się, nie je.
Wierszem nie można przypalić papierosa.
To tylko kilka wyrwanych z kontekstu zdań.
Czasami wystarczy...

Czasami wystarczy
Kilka łyków gorzkiej herbaty,
Byle gorącej...
Cała słodycz świata
Łaskocze podniebienie.

Czasami wystarczy
Zaciągnąć się papierosowym dymem,
Byle mocnym...
Cały oddech tężni Ciechocinka
Masuje płuca.

Czasami wystarczy
Przysuszony chleb ze smalcem,
Byle osolonym...
Cała kuchnia śródziemnomorska
Napełnia kubki smakowe.

A jeśli nie wystarczy
Możesz zapomnieć,
Że masz dla kogo żyć,
I nie jesteś już nawet rośliną,
Lecz kamieniem.

[30.07.2019, Bourges, Cher we Francji]

NIEBO NADE MNĄ

Jeżdżąc po świecie często przypatruję się niebu, zwykle nocą. Nie liczę gwiazd - wystarczy, że są; rozpoznaję Wenus i Marsa. Niedawno we Francji nasza Ziemia przesłoniła w połowie Celestynkę. A któż to ta Celestynka? W moim szczególnym słownictwie Celestynka to Księżyc. Lubię gdy jest przede mną, prowadzi do celu. Lubię też, kiedy się budzi jak wielki rumiany bochen dobrze wypieczonego chleba. Lubię gdy zasypia za gęstą czupryną lasów.
Widuję też gwiazdy spadające, jak ta przed dwoma bodajże laty nad Belgią; zatoczyła ogromny, jasny, srebrzysty półokrąg i rozpadła się z piorunującym blaskiem gdzieś w Ardenach. Nigdy wcześniej nie udało mi się ujrzeć aż tak bardzo świetlistej rysy na nieboskłonie.
A dzisiaj kolejny meteoryt przeciął niebo na pół. Kto wie, czy nie bardziej zjawiskowy. 
Dojeżdżałem do Bourges od strony Moulins, kilka kilometrów za Blet (mała wioska z przepięknym kościołem; onegdaj odwiedziłem go, był otwarty... i taka ciekawostka - był w nim Bóg, nie to co w naszych bezbożnych świątyniach). Dojeżdżałem tedy do Bourges i nagle jak świśnięcie batem na granatowej połaci zachodniego nieba pojawiła się srebrnolica pręga, która dokonawszy żywota, eksplodowała jak sztuczny chiński ogień, tak jakby ktoś wystrzelił na cześć bylejaką fajerwerk. Czy ktoś mi w to uwierzy? Daję słowo harcerza lidera we wszystkich możliwych sprawnościach - to nie był artyleryjski wystrzał, to nie był ludzką ręką oswojony pirotechniczny popis, nie była to też katastrofa kosmicznego promu czy pasażerskiego krążownika podniebnych kursów. To był przybysz z kosmosu, aby skonać w ziemskiej atmosferze, a ginąc tragicznie, pozostawił po sobie krótki, lecz jakże okazały, obraz rozpadającej się Gwiazdy.
Nie zdążyłem wypowiedzieć w myślach życzenia... szkoda.

[30.07.2019, Bourges, Cher we Francji]

27 lipca 2019

ZAPACHY I TEMU PODOBNE (fragment 4)

(...)
Pirożka zadzwoniła wczesnym rankiem. Powiedziała, abym się nie kłopotał  o tę wizytę, jaką złoży mi z Maurycym.
- Przyjedziemy po osiemnastej na kolację. Nie martw się, przyniesiemy co potrzeba. Ty możesz co najwyżej ulać trochę swojego wina.
To był monolog. Słuchałem.
- Wychodzę po niego na dworzec przed jedenastą, potem idziemy do mnie. Dokończę obiad, który zjemy wspólnie z mamą. Wiesz, mama polubiła Maurycego, kiedy był u nas ostatnim razem, a ja cieszę się z jego przyjazdu również dlatego, że mama może wreszcie odłoży pracę z tym sztandarem... oczy ma coraz słabsze. Mówiłam ci, że mama dorabia sobie do pensji głównie haftami, robi obrusy, jakieś koszule i serwetki na zamówienie; teraz trafił się sztandar. Pracy wiele, ale zarobek zapiwiada się niezły. Mimo wszystko jest mi jej żal. Słuchasz mnie?
Słuchałem.
- Tak wiele dla mnie robi. Po chorobie ojca, jego śmierci... yy wiesz, że ja dlatego chciałam się dostać na medycynę, ale coraz częściej zastanawiam się nad tym, czy nie podjąć pracy w restauracji. Szef cały czas mi przypomina, że jest dla mnie miejsce. Ale nie martw się. I tak będę cię odwiedzać, a o Maurycym jeszcze porozmawiamy. Chciałabym, abyś i ty z nim porozmawiał.
Wtrącałem po kilka nie niezbędnych zdań. Czasami takich telefonicznych monologów ma się powyżej uszu, ale rozmowa z Pirożką to coś innego.
Jak już się pożegnaliśmy, postanowiłem sprzątnąć co się da, lecz właściwie nie miałem wiele do roboty; Pirożka wysprzątała cały dom, a ja nie bałaganię zanadto, z wyjątkiem biurka, na którym walają się szpargały, co świadczy o męskiej niezaradności.
Najważniejsze, że Pirożla pozostawiła po sobie dyskretny słodkawy zapach lawendowych perfum.
(...)

[ 27.07.2019, Aire de Garabit, Cantal we Francji]

26 lipca 2019

KTO NASTĘPNY

Od ponad 6 lat krążę po Europie i nauczyłem się z tych wojaży przynajmniej jednej rzeczy: my, mieszkający na Starym Kontynencie jesteśmy tacy sami, a jeśli nie identyczni to bardzo do siebie podobni. Rodzimy się, chodzimy do szkół, zakochujemy się, tworzymy związki, mamy dzieci, pracę, odpoczywamy po niej, dojrzewamy, starzejemy się i wyruszamy w końcu w ostatnią podróż. 
Różnimy się od siebie pochodzeniem, kolorem skóry, religią, tysiącem rozmaitych zainteresowań; pod względem majątkowych bywa różnie, czasami dokonujemy rzeczy wielkich i takich, z których nasi bliscy mogą być z nas dumni; czasami jedbak popełniamy mniejsze lub większe świństwa, a są wśród nas i tacy, którzy z "podkładania sobie świń" znaleźli sposób na życie.
Jestem jednak przekonany, że, cytując słowa ważnej piosenki: "ludzi dobrej woli jest więcej", chociaż, o czym świadczy nasza obecna polska rzeczywistość, że i ci  ludzie dobrek woli stosunkowo łatwo poddają się manipulacji, polegającej na tym, że ktoś stara się ich przekonać, iż są lepsi od innych, a ci gorsi to oczywiście nasi wrogowie, których należy zwalczać.
Taka jest właśnie filozofia pisu, jej wodza i naśladujących go klakierów. Niestety taka jest również filozofia hierarchów kościoła katolickiego, który po prostu nie uznaje ludzi myślących inaczej, nie po katolicku, ba, nawet myślących tak jak papież Franciszek.
Cała doktryna narodowo-katolicko-socjalistycznego państwa jakie tworzy pis opiera się na podstawowym założeniu, które mówi, że Polska będzie silnym państwem, jeśli zdoła pokonać jej wrogów (wróg jest niezbędnym składnikiem tej polityki). Spróbuję ich wyliczyć:
- komuniści (właściwie wszyscy niepopierający pisowskiej doktryny, z wyjątkiem tych komunistów, którzy przyłączywszy się do pisu, pozostają pod ochroną prezesa);
- lewacy (patrz j.w. plus ludzie młodzi, którzy z komunizmem niewiele ich łączyło z racji wieku. Lewakami są "resortowe dzieci", feministki; właściwie ci wszyscy na lewo od pis;
- grupy zawodowe, tj. lekarze, sędziowie, nauczyciele, środowiska twórcze czyli ludzie wykształceni, którzy mniej są podatni na manipulacje;
- grupy narodowe i religijne, a wśród nich Żydzi, Niemcy, Rosjanie; także szeroko rozumiani uchodźcy, głównie muzułnańscy;
- wszyscy ateiści;
- środowiska LGBT;
- także Unia Europejska, właściwie prawie wszystkie państwa UE, których rządy odnoszą się krytycznie do tzw. dobrej zmiany trafiającej na grunt międzynarodowy.
A zatem jest z kim walczyć, jest się komu przeciwstawiać.
Jak każda autorytarna władza, również i ta pisowska przekonana jest o swojej nieomylności, w czym wytrwale wspiera ją kościół katolicki oraz rozbudowana do niewyobrażalnych rozmiarów propaganda rozsiewająca nienawiść w przywłaszczonych sobie na użytek rządzącej partii niedawnych mediów publicznych.
Kierunek funkcjonowania pisowskiego państwa (co jest typowe dla autorytarnych reżimów) wyznacza wódz, który ogłasza kolejne etapy walki z przeciwnikami dyktatury: po komunistach, wyborcach PO, sędziach, uchodźcach, nauczycielach przyszła kolej na środowisko LGBT, a w międzyczasie dostaje się po nosie innym, bo każdy reżim nie może istnieć bez wrogów.
Jeśli ktoś myśli, że obecna walka z LGBT to poniekąd łechtanie ludzi, którym nie po drodze z tolerancją dla osób homoseksualnych, a zatem gromadzenie prawicowego, zakorzenionego w tradycji nietolerancyjnego elektoratu, może się bardzo zdziwić, bo wcale niewykluczone, że następni w kolejności będą ludzie rudowłosi albo studenci, którzy ukończyli nie te uczelnie, za którymi optuje pis.
"Kto następny" jest w rękach prezesa, biznesmena z Torunia i hierarchów kościoła katolickiego, którzy chcą pożywić się przy rządowym korycie póki jeszcze większość społeczeństwa nie poszła po rozum do głowy i głosuje za te wyborcze 500+ .

[26.07.2019, Bocairent, Wspólnota Walencji w Hiszpanii]

21 lipca 2019

ZAPACHY I TEMU PODOBNE - fragment trzeci

(...)

"Traktat o wychowaniu" - tak go nazwałem, a przygotowywałem się do jego napisania metodycznie, mając sojuszników w dziełach pedagogicznych tuzów; ostatnio zbliżyłem się do Komeńskiego, Montessori i Rousseau. Czytałem na potęgę, jednakowoż przemyślenia własne miałem i formułowałem je na starożytnie zaprojektowanych fiszkach, które następnie umieszczałem w ponumerowanych, oznaczonych tytułami rozdziałów tekturowych teczkach.
Dlaczego uznałem, że pierwszy merytoryczny rozdział swojej pracy nazwałem "Wychowanie przez sztukę"?
Było ich na tę chwilę dwanaście, a ja zacząłem od sztuki.
Nie wiem, czy powiedzieć Pirożce, że byłaby mi pomocna w przepisywaniu moich pomysłów myślowych do edytora tekstu (pisałem odręcznie... jakoś szybciej mi szło). Ale co będę zawracał jej głowę; ma swoją medycynę, na którą już dwukrotnie się nie dostała, a teraz na dodatek przyjeżdża do niej Maurycy.
Pirożka nie jest przecież moją własnością, ma swoje życie, a obawiam się również tego, co też pomyśli o niej ten jej chłopak, kiedy się dowie, że Pirożka gros czasu spędza u mnie, opiekując się facetem po sześćdziesiątce, wyręczając go z prac, które sam mógłby bez nadmiernego wysiłku wykonywać osobiście.
Pirożka poszła już do siebie, ja ślęczę nad rękopisem, metodycznie koncentruję się nad swoim tekstem, zaglądam do Komeńskiego, myślę o odwiedzinach Maurycego i aby było tego mało, konsumuję smaki i zapachy dzieciństwa jak ten - świeżutkiej kajzerki z masłem i dżemem popijanym mlekiem albo młode ziemniaczki oblane tluszczem ze skwarkami, do tego koperek i jajka sadzone i... kamionkowa miseczka wypełniona zsiadłym mlekiem.
(...)

[21.07.2019. Aire de Puceul, Loire-Atlantic we Francji]

ZAPACHY I TEMU PODOBNE - fragment drugi

A teraz do altany. Jeśli altana to wino.l Posadziłem siedem lat temu. Niell dzikie, zapuszczone i kwaśne, tylko jakaś nieszczególnie dorodna odmiana rodzimej winorośli, odporniejsza na mróz od sławnych szczepów roussillon, merlot czy cabernet d'Anjou; po ścięciu kłączy na zimę przykrywałem korzenie i stwardniałe łodygi słomą. Radowały mnie te chochoły przyprószone śniegiem, a w połowie maja moje krzewiny, jeszcze nieśmiało, wypuszczały pędy, z każdym kolejnym sezonem obfitsze w późniejsze owoce. Po nasłonecznionej stronie grona były cokolwiek większe i smaczniejsze; robiłem z nich wino, niedużo, ledwie dziesięciolitrowy balonik.
Pirożka tak jak mówiła, zrobiła klusķi z truskawkami i śmietaną. Byłbym może i podał do tych smakowitości tego wina, ale go jeszcze w tym roku nie próbowałem; niech sobie dojrzewa. Do truskawowego dania jest herbata, mocna czarna herbata, którą pijemy z Pirożką bez cukru, aby zrównoważyć słodycz truskawek.

- Jutro przyjeżdża Maurycy - informuje mnie Pirożka, a na jej górnej wardze bieleje śmietankowy kożuszek.  - Miał przyjechać przed tygodniem, ale pojawili się Włosi.
Pirożka wcześniej opowiadała mi o nich.
- Wyobraź sobie... jego rodzina i jeszcze jedna (mówię o rodzicach) pracują w jednym zakładzie, do którego dojeżdżają wspólnie, to znaczy raz podwozi ich ojciec Maurycego, innym razem tamten sąsiad. W ten sposób zaoszczędzili przez dwa lata sporo kasy na dojazdy. Maurycy znalazł sposób na wykorzystanie tych zaoszczędzonych pieniędzy - odszukał w internecie stronę, na której ludzie wymieniają się adresami, to jest udostępniają swoje mieszkania na czas pobytu drugiej strony. W tym roku właśnie przyjechali do Maurycego Włosi, u których on z rodzicami zamieszkał w zeszłym roku.
Truskawkowa rozpusta trwa. Zajadam się zapachem, raczę się smakiem; w końcu Pirożka mówi, że jak zmyje naczynia, rozłoży sobie koc do opalania.
- Nie masz pojęcia, jak ciemną karnację ma Maurycy... chciałabym go nadgonić - mówi do mnie - a ty co będziesz robił?
I nie czekając na moją odpowiedź, sana odpowiada:
- No tak, ty masz te swoje traktaty, prawda?
- A żebyś wiedziała, Pirożko.
- A dasz mi kiedyś 

przeczytać?
- Jeszcze się zastanowię - odpowiadam kpiarsko, sącząc powolutku mocną gorzką herbatę.
(...)

[21.07.2019. Aire de Puceul, Loire-Atlantic we Francji]

ZAPACHY I TEMU PODOBNE - fragment pierwszy


(....)
Pirożka pozwoliła mi; sama zerwie truskawki, sama je umyje, pozbawi szypułek, zrobi ciasto na makaron własnej roboty, skroi kluseczki, ugotuje i tak dalej i dalej, ale zanim to zrobi... przyniosła mi leżak z kocem; chciałem twarzą do słońca, a co!
Leżę więc, łykam powietrze pachnące truskawkami i te dalsze, pierwszych róż, co rozkwitły ku uciesze pszczół i motyli. Leżę tak dobry kwadrans. Niby oczy mam zamknięte, lecz co chwila spoglądam ze swego leżaka w ogrodzie na kuchenne okno zaciągnięte drobnooką siateczką, starannie przyciętą, dopasowaną do jednego skrzydła tegoż właśnie okna, które wyjąłem uprzednio z zawiasów - to na wypadek agresji much. Ale muchy nie pałętają się jeszcze o tej porze dnia; dochodzi dziesiąta, a ze stołowego, gdzie okna również otwarte na przestrzał, matko kochana, ze stołowego, z telewizora dochodzą do głosu karczemne porachunki.
- Pirożko! - wołam.
Przybiega. Dłonie ma utytłane w cieście. Straszy mnie nimi.
- Pirożko, wyłącz to natychmiast!
Zapomniała przełączyć kanał. Miała być muzyka lekka, łatwa i przyjemna.
Wbiega do pokoju. Cisza. Pszczoła siada mi na kolanie, nie odganiam jej.
- Pirożko, przynieś mi tabletki, proszę.
I ta młoda z umytymi już rękoma wraca do mnie, podając mi na swojej białej dłoni dwie pastylki. W drugiej ręce trzyma szklankę z lemoniadą.
Połykam lekarstwa, popijam lemoniadą.
Pirożka wraca do kuchni. Zapachniało mąką. 
(...)

[21.07.2019, Aire de Pucuel, Loire-Atlanic we Francji]

09 lipca 2019

ZAPAŚĆ (fragment)


- Jeszcze nie odchodzi – posłyszałem ten głos, taki matowy, jakby przez zaciśnięte zęby, jakby przez tampon maski przeciwsmogowej.
Cóż z tego, że nie odchodzę, skoro tego chcę, jeśli nawet nie chcę, to  z prostego powodu – boję się i tyle, to wiem, że moje odejście jest nieuchronne, ale odejdę nie wstając, tak jak leżę, tak odejdę, dziwne?
Ocierają mi czoło, unoszę wzrok; to co widzę, jest w kolorze białym i błękitnym.
- Nie zasypiaj teraz! Nie teraz! – słyszę.
A co mnie to obchodzi. Czy ja się umawiałem z kim na sen o określonej porze? Na odejście? Czy mnie tam czym wilgotnym spryskali? Twarz konkretnie? Czy chlasnęli po policzkach? Poczułem ukłucie w tylną część ciała poniżej bioder. Znaczy się leżę na boku, czy tak?
- Lepiej – słyszę. – Tętno powoli wraca do normy. Za chwilę zaśnie. Siostro, monitoring. Blanka, no obudź się… monitoring.
Jeszcze przed chwilą miałem nie zasypiać, a teraz? A teraz przymuszają mnie do snu. A może… tak, musiałem stracić rachubę czasu. Niekształtna, rozlewająca się postać przede mną. Na krześle? Szliście biały fartuch. A niebo, znaczy się podniebny sufit, jakby pociągnięty pędzlem Van Gogha – te światełka, to tu, to tam – migające gwiazdeczki.
- Prokurator był? – słyszę, ale nie identyfikuję tego głosu, nie mam pojęcia, skąd pochodzi.
- Pan doktor zabronił wchodzić na OIOM – pada odpowiedź. Biały fartuch porusza się, przybliża się do mnie, po czym wraca na swoje nieokreślone miejsce.
- Czy w przypadku próby samobójstwa, nieudanej w tym przypadku, prokurator jest potrzebny?
To jeszcze jeden głos, głos z oddali. Nie mam siły odwrócić głowy, aby zlokalizować ten dyszkant.
Coś pika wokół mnie, jakieś czerwonawe błyski, pikanie i coś w rodzaju głębokiego westchnienia.
- Jak mogłeś to zrobić?
Nie reaguję. Chyba naprawdę zasypiam.

- Mamo, przyszła pani Anielakowa.
Chodzi kobiecina po domach. Tym razem syn wrócił z zawodów we Włoszech. Przywiózł koszule non iron, ortalionowe prochowce, dwie pary damskich czółenek i pończochy.
Ojcu spodobała się bielusieńka koszula. Odnalazł w szufladzie spinki do mankietów, pozłacane, z kwadratowym oczkiem plastyku o barwie kości słoniowej.
Matka przymierza te czółenka; wcześniej oczywiście pończochy. To dziwne, buty pasują doskonale, choć stopa matki nie jest stópką Kopciuszka.
- Skoro tak, to kupię jeszcze ten niebieski ortalion dla ciebie – mówi matka.
I przez cały czas ten ortalion fruwa przed moimi oczami na wietrze, i niemnąca koszula, i matka licząca ostatnie grosze w portfelu, i jej głos:
- Zaoszczędzimy, nie martw się.

Otwieram oczy.
- Widzę, że czuje się pan lepiej. Za pół godziny zajdzie tu do pana psycholog – nareszcie ten ktoś w białym fartuchu konkretyzuje się. Niemłoda kobieta, pielęgniarka, której poruczono opiekę nade mną.
- A na cóż mi psycholog? Ja to zrobię jeszcze raz – mówię.

[09.07.2019, Dobrzelin]

08 lipca 2019

MARK KNOPFLER - "BERYL"


Krótki przerywnik - " Beryl", piosenka Marka Knopflera (uprzednio twórcy Dire Straits) będąca hołdem złożonym angielskiej pisarce Beryl Bainbridge, której szacowna kapituła przyznająca nagrodę Bookera doceniła wartość książek powieściopisarki już po jej śmierci. Ot, taki paradoks - ludzi łatwiej doceniać po ich śmierci.
Rzadko się zdarza, że twórcy muzyki popularnej, także ci z najwyższej półki, do których zaliczam Marka Knopflera, decydowali się na taki ukłon pod adresem kogoś znaczącego dla nich samych, poświęcając tej osobie melodię i słowa, które chyba już na zawsze towarzyszyć będą - w tym wypadku zmarłej na raka pisarce - w jej podróży do miejsc, do których my - żyjący jeszcześmy nie dotarli.

[08.07.2019, Dobrzelin] 

07 lipca 2019

GARSTECZKA POLITYCZKI


Dzisiaj dowiedziałem się od pana Kosiniaka-Kamysza, że w przypadku, gdy PSL przekroczy próg wyborczy w kolejnym politycznym rozdaniu pis, o ile nie zdobędzie takiej większości, która umożliwi mu samodzielne rządy, zaprosi do rządu właśnie partię ludową. Inna wersja jest taka, że jeśli pisiaki wygrają w cuglach, to przy równoczesnym sukcesie PSL-u być może aniołkom Kaczyńskiego uda się zmienić konstytucję. Żegnaj Platformo! Na pohybel Koalicjo! – wyrzekł szef PSL.
Skąd moje przekonanie? Potrafię czytać między wersami.
Jest rzeczą jasną, że w naszym systemie wyborczym preferowane są duże i wielkie partie/koalicje. Aby pokonać pis opozycja demokratyczna powinna iść do wyborów pod jednym szyldem i sztandarem.
Przed wyborami do europarlamentu z niepoważną a śmieszną inicjatywą, z głupia frant wyskoczyła Wiosna pana Biedronia, która osiągnęła sukces dając szefowi tej partii posadę w Brukseli. Jednocześnie owa Wiosna soczystym uśmiechem pana Biedronia rzuciła pierwszy kamyk w Koalicję. Teraz zawsze obrotowe PSL dodaje swój kamyczek, bo jej szef zapowiedział, że z lewicą, już nawet nie z Wiosną, ale statecznym i bezbarwnym jak powietrze SLD kumplować się przed wyborami nie chce. Podobnie byłoby i po wyborach, ale nie będzie, bo przy rozbitej na trzy, a nawet na dwa człony opozycji, pis wygra, przyłączy do siebie ludowców, po czym ich wykiwa.
Oto polska polityka, w której liczą się stołeczki władzy. I niech mi tu pan dwojga nazwisk z PSL-u „książków” nie pisze, że ludowcom idzie o wartości – jak każda szanująca się partia PSL idzie po władzę i „piniąchy”.
Było nie było, trzeba przyznać, pan Schetyna został przez pana Kosiniaka-Kamysza przepięknie ograny, bo oto szef partii, która przy korzystnym układzie ciał niebieskich w naszej galaktyce może liczyć na circa plus minus 5% głosów, instruuje Platformę, która samodzielnie jest w stanie uzyskać 20-25% poparcie elektoratu.
Trochę to śmieszne, ale nie u nas.
A co jest jeszcze śmieszniejsze? Tak zwany suweren… że głosuje tak, jakby mu na momencik rozum odebrało.
Z tego miejsca pozdrawiam wszystkich rodziców, opiekunów, ba całe rodziny tegorocznych absolwentów gimnazjów i uczniów, którzy skończyli szkołę podstawową. Pozdrawiam was serdecznie i biję wam brawo za to, żeście głosowali na pisiaków i pozwolili odjechać w siną dal pani minister, której uśmiech śmiało może konkurować z wyrazem twarzy pana Biedronia na wiecach. Tak trzymać! Nie oglądać się na idiotyzmy legislacyjne, na nieprzestrzeganie prawa, na język nienawiści aniołków kaczyńskiego, na kłamliwą osobowość pana premiera, na wzrost podatków, na drożyznę, na obiektywną publiczną tel… sorry, nie dokończę… nie oglądać się i głosować na te „pińćset” plus przy urnach.
Ale ale, gwoli sprawiedliwości to i Platforma ma brud pod paznokciami, bo gdyby nie ona, nie sposób jej rządów, nie wcześniejsza arogancja i systemowa chyba niechęć do zasypywania różnic majątkowych pomiędzy bogatymi a biednymi, gdyby nie Platforma, powtarzam to po raz setny, pis w życiu nie osiągnąłby takiego poparcia, jakie ma obecnie… bo polski wyborca często bywa „po kielichu”, często pozwala się wodzić za nos, ale bywa też pamiętliwy i przekorny, i od czasu do czasu pokazuje środkowy palec poprzednikom, stawiając na innego konia w zawodach po kasę, pozwalając następcom na to, aby mieli swoje pięć minut w historii.
Może zaskoczę końcowym akapitem???
Zawsze wydawało mi się, że aby wygrać wybory należy przedstawić elektoratowi jakiś sensowny program, prawda, panie Schetyno? Prawda Platformo? Prawda Koalicjo?
Żartowałem z tym programem J J J
Właśnie kupiłem bilet na prom, panie premierze J J J

[07.07.2019, Dobrzelin]