Teczka

Stary pisarz powraca po popołudniowej włóczędze. Park tli się jeszcze po zachodnim pożarze słońca. Mgła zmartwychwstaje z wilgotnych traw. 

- Należy powrócić do pierwszych słów, prostych, a przez prostotę swą doskonałych - myśli stawiając czajniczek na ruszcie gazowej kuchni - co mam zrobić w obliczu tej śmierci?

Zanim nastąpi wrzenie, chwyta telefon, dzwoni.

- Wiesz,  w końcu uświadomiłem sobie, że powinienem kroczyć wytyczoną już drogą. Muszę za nim nieść tę teczkę z cielęcej skóry, na zatrzask. Kojarzysz? To taki stary model teczki, jaki nosili robotnicy, a także, może przede wszystkim, urzędnicy do pracy. Zabierali je wyjeżdżając w delegację. Można tam było włożyć kanapkę i termos z gorącą, mocną herbatą, a powracając, załadować ją jabłkami, ba, czasami zakupioną chałką, no i koniecznie gazetą. Kiedy jedziesz autobusem albo pociągiem, poczytać sobie można, zjeść, wypić. Wracasz i kładziesz ją na swoim miejscu, bo taka teczka musi mieć koniecznie swoje miejsce.
- Ta teczka jest bardzo ważna - mówi po chwili, kiedy nie słyszy już głosu w słuchawce - i jeśli jej dzisiaj nie otworzę, nie otworzę nigdy. Jest w niej człowiek, którego uwikłano w okrutną historię stworzona przez drugiego człowieka. Wiesz, jak trudno jest pisać po przeżyciu tego okrucieństwa? Z jednej strony mamy do czynienia z ideologią śmierci, a później z nowoczesnymi formami niszczenia podstawowych prawd; z drugiej strony jest człowiek, słaby, lecz w tej słabości piękny, który raz w życiu chciałby umrzeć śmiercią naturalną, ze starości. Doszedłem do wniosku, że muszę chronić to prawo i po raz kolejny walczyć z ogłupiającą propagandą, która wymknęła się spod kontroli i podsuwa prostemu człowiekowi fałszywe, atrakcyjne sposoby spędzania wolnego czasu bez uruchamiania mózgu. 
A teraz... nie poparzyć się przy zalewaniu wrzątkiem zwiniętych listków herbaty pochodzącej ze wzgórz prowincji Yunnan.