Liryka czysta

Liryka czysta jest obrazem, metaforą, środkiem poetyckim, opisem wrażenia, wizją zmysłów.

W liryce czystej, jak owa woda napotkana w studni na równi pochylnej Szczyrku; w liryce tej wykluczone są emocje dopowiadane, ich szczodry opis, sugestie, zachwyty i komentarze.

Liryka czysta przez poetę stworzona nie wymaga niczego innego poza samym obrazem, przekazanym pod wpływem przeżycia.

Tak samo, jeśli Bóg stworzył świat, nie On go opisuje.  Świat sam z siebie istnieje, piękny i tragiczny.

Liryka czysta nie wymaga uznania słuszności obrazowania. Ona po prostu istnieje.

Nad wodą wielką i czystą - Adam Mickiewicz

Nad wodą wielką i czystą

Stały rzędami opoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła twarze ich czarne;

Nad wodą wielką i czystą

Przebiegły czarne obłoki,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła kształty ich marne;

Nad wodą wielką i czystą

Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,

I woda tonią przejrzystą

Odbiła światło, głos zniknął.

A woda, jak dawniej czysta,

Stoi wielka i przejrzysta.

Tę wodę widzę dokoła

I wszystko wiernie odbijam,

I dumne opoki czoła,

I błyskawice - pomijam.

Skałom trzeba stać i grozić,

Obłokom deszcze przewozić,

Błyskawicom grzmieć i ginąć,

Mnie płynąć, płynąć i płynąć -